Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

OTAN...

Όταν συλλογιστώ τη σταθερή αξία του θανάτου
τι  αστεία που φαντάζει η ζωή!
Τα χρώματα μοιάζουν με μπογιές των κλόουν
οι λέξεις με μικρά, μικρά αγκαθάκια.
παλεύουν να προστατέψουν το Τριαντάφυλλό τους
(δίχως επιτυχία φυσικά).
Τα ταξίδια θυμίζουν παραισθήσεις ναρκωτικών
ή απλώς τη σειρήνα μεθυσμένου πλοίου.
Οι θόρυβοι κύματα πόνου
που σου τρυπούν το στήθος
(θαρρείς να ψάχνουν καταφύγιο να φωλιάσουν).

Κι οι άνθρωποι;
Γκροτέσκες μαριονέτες
-εν δυο, εν δυο,
Χαμογελάστε, κλάψτε, καλημέρα σας-

(Κι όμως, ο πραγματικός κόσμος είναι ο μόνος αληθινός.
Μήπως φταίω μόνον εγώ κι οι περιπλανήσεις μου;)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχολιάστε με ανελέητα!