Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

΄Ελέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς

Ένα μεγάλο, αδειανό κρεβάτι
κι ένα ρολόι.
Ολόκληρη η ζωή σου
σε τέσσερεις ασβεστωμένους τοίχους.

Το ρολόι χτυπά μια μελωδία
κλεμμένη από κάποιον γκροτέσκο εφιάλτη.
Θυμάσαι τα βιβλία για τα χαμένα αστέρια;
Τα ερωτικά σονέτα της νοσταλγίας,
τα βελούδινα σεντόνια, τις γλυκόξινες γεύσεις;
Τώρα αυτά έφυγαν, παρήλθαν.
Δυο-τρεις λέξεις, ένα καπρίτσιο,
μιαν ευχή.
Τα φιλιά που μοίραζες σαν
κομμάτια της ψυχής σου.
Τώρα αυτή έφυγε, παρήλθε.

Θρηνείς τον Dorian;
Πνίγηκε προχθές.
Τον Faust;
Κρεμάστηκε εχθές.
Μα φοβάμαι πως εσύ αργείς ακόμη…


Μην κλαις, ο Κύριος
σού ‘χει φυλάξει περίοπτη θέση
στο περίλαμπρο πλευρό Του.

Κάποιος πρέπει να ξεσκονίζει τις μπότες Του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχολιάστε με ανελέητα!