Carpe Diem

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ

2011-11-06T15:51:00.000+02:00

Γυρεύω να ζήσω τη ζωή μου

από αυτήν την πόλη μακριά,

που μονάχα ξέρει την ψυχή μου

μ’ αμέριστ’ ηδονή να τυραννά.

Να φύγω αλλού, να ταξιδέψω

σ’ άγνωστα νερά απ’ τους ανθρώπους.

Αμύθητα πλούτη να γυρέψω,

σ’ άλλη γη να πάω, σ’ άλλους τόπους.

“Μια πόλις” νομίζει ο ποιητής

“θα βρεθεί καλύτερη απ’ αυτή”.

Άγονο τούτο το χώμα κι η γης

στέρφα, ωσάν σπαραχτική κραυγή.

Καινούριες πατρίδες να πατήσω,

σε άλλους θεούς να δώσω όρκους.

Νέο χώμα ψάχνω να φιλήσω,

σ’ άλλη γη να πάω, σ’ άλλους τόπους.

Στα παζάρια απ’ την Ανατολή

να ψάχνω χρυσό, λινό και μύρο.

Στου Διονύσου την Ιερή Γιορτή

το είδωλό μου αργά να φθείρω.

Κι ελπίζω πως ίσως κάποια μέρα,

πίσω απ’ τους μαυρισμένους λόφους,

μιαν Αλήθεια νιώσω στον αγέρα.

Σ’ άλλη γη να πάω, σ’ άλλους τόπους.

Μα ποιον γελάω, αφού το ξέρω^.

έχω κουραστεί απ’ τους ανθρώπους,

αλλά δεν τολμώ, όσο κι αν θέλω,

σ’ άλλη γη να πάω, σ’ άλλους τόπους.

FUTILE WAY

2011-07-15T02:15:00.000+03:00

From the very first moment you stepped into this world
-your very first cry-
silent.

Then you grew up full of strength and immortality
-your very first laugh-
silent.

You were just too curious for this life and its truths
-your very first thought-
silent.

Too curious to sense death’s chilly breath on your neck
-your very first lie-
silent.

And now that this life of yours slowly comes to an end
-your very first fear-
silent.

You can see at last what a big waste your years were
-your very first truth-
silent.

How you silently crossed this world, trying to make sound
-your very last breath-
silent.

ΚΩΜΩΔΙΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΠΡΑΞΕΙΣ

2011-04-21T17:35:00.000+03:00

Μη γελάς!

Μη γελάς μαζί μου, σε παρακαλώ!

Μη γελάς με το μωρό και με το κλάμα του το πρώτο^.

με το κοριτσάκι και τις ξανθές μπουκλίτσες του τις παιδικές^.

με τη ρομαντική έφηβη που προσπαθεί να κάνει κρότο^.

με τη γυναίκα και τις κραυγές της τις ηδονικές.

ΙΙ

Μη γελάς!

Τι το τόσο αστείο βλέπεις πια;

Κι είν’ η ζωή μου, στους δρόμους διαρκώς χαμένη.

Καράβι, που αιώνια στη θάλασσα ταξιδεύει,

δίχως να πιάνει λιμάνι^.

άλλες φορές γιατί δε θέλει

κι άλλες γιατί τη διώχνουν οργισμένοι οι κάτοικοι κρατώντας μαχαίρια

και πυρσούς πυρωμένους.

Παγωμένο το αλμυρό νερό στα χέρια^.

τριγύρω τέρατα από καιρούς καταραμένους.

Γελάνε ανάμεσα στα μεγάλα τους δόντια,

-όργανα του βασανιστηρίου μου-

γελάνε τρανταχτά.

Μαζί τους γελάς κι εσύ,

ενώνεσαι μ’ αυτά.

Κι οι ζοφερές σας φωνές γίνονται ένα…

III

Γελάς!

Γελάτε!

Γελάτε, κι οι ζοφερές σας φωνές γίνονται ένα.

Κι είν’ η ψυχή μου

(αν αυτό που έχουμε μέσα μας λέγεται πραγματικά ψυχή)

παραμορφωμένη σκιά που απλώνεται στους τοίχους.

Μπορείς να μυρίσεις το ψωμί και το κρασί,

να ακούσεις της καρδιάς τους χτύπους,

ακόμη και να ‘χεις την ψευδαίσθηση ότι την ακουμπάς^.

μα εσύ ξέρεις πως είναι ψέμα και γελάς.

Γελάς με τον απόηχο ενός κάποτε αρτιμελούς κορμιού.

Γελάς με τη σκιά που διψά για φως

(εξάλλου, πώς θα υπήρχε δίχως αυτό;)

κι όμως το αποφεύγει πάση θυσία.

Κρύβεται στα σκοτεινά, γυρεύει προστασία,

μα πού να τη βρει;

Κι όλο στα σκοτάδια προχωράει μοναχή…

Γέλα!

Γέλα, γελάω κι εγώ!

Πράγματι, αστεία που είναι η ζωή!

Πάντοτε γελούσαμε μαζί.

Μες στην κούνια μου την ξύλινη με τα κάγκελα

άκουγα το γέλιο σου και γελούσα,

κι ας μην ήξερα το λόγο.

Και τώρα, που τα κάγκελα είναι πλέον σιδερένια,

νιώθω ότι επιτέλους καταλαβαίνω.

Κι όλο γελάω και ψάχνω και μαθαίνω.

Κι οι ζοφερές μας φωνές γίνονται ένα…

Γελάμε!

Πάντα θα γελάμε, εσύ κι εγώ!

Μέσα στο μεγάλο, άδειο σπίτι μου εδώ,

που μυρίζει κυπαρίσσι και νοτισμένο χώμα^.

θα γελάμε και τότε ακόμα.

Θα ψέλνουμε το Requiem του Mozart μέσα στα γέλια μας

και θα θυμόμαστε τις καλύτερες ατάκες τούτης της κωμωδίας.

Της μαύρης κωμωδίας που θα ‘χει πια τελειώσει,

με τις ζοφερές μας φωνές να γίνονται ένα…

ΔΩΡΟΝ ΑΔΩΡΟΝ

2011-03-01T20:05:00.000+02:00

Μοναξιά! Τα ξύλινα βέλη και των κενταύρων οι οπλές.

Ο κοκάλινος εσταυρωμένος πού ‘δες στην εκκλησία.

Ο χιτώνας ματωμένος από των Στυμφαλίδων τις ραμφιές^.

το γλυκό κρασί με το πικρό ψωμί στην Θεία Κοινωνία.

Μοναξιά! Η τσακισμένη πύλη τούτου του Παραδείσου.

Τα δυο λευκά περιστέρια που ερωτευτήκαν στους Δελφούς.

Οι εξωτικοί τόποι που κρυφά κλέψανε την αυγή σου^.

και οι βασανισμένες κραυγές που στον ύπνο σου ακούς.

Ορκίστηκες ότι ποτέ δε θα προδώσεις τη Ζωή!

Μα σαν η καμπάνα Πένθιμη Παρασκευή ξημερώνει,

να μην ξεχνάς πως η Ανάσταση ποτέ της δε θα ‘ρθεί^.

και ότι ο ήλιος τα φτερά σου πάντοτε θα λιώνει.

Τώρα πια φύγανε όλοι! Φύγανε, κι έμεινες μοναχός σου.

Μες’ στο πλήθος, να ψιθυρίζεις στίχους με νόημα βαθύ.

Μα να θυμάσαι πως χάρη στην καρδιά και στο μυαλό σου,

η δυστυχισμένη σου ψυχή ποτέ γαλήνη δε θα βρει.

ΟΤΑΝ ΚΑΤΕΒΟΥΜΕ ΤΗ ΣΚΑΛΑ...

2011-02-16T22:05:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες διάβασα ένα βιβλίο με ποίηση του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη. Μέσα είχε και το τελευταίο του σημείωμα αυτοκτονήσει. Ο Καρυωτάκης είχε σύφιλη, ανίατη για την εποχή ασθένια κι αδύνατον να εμποδιστεί η διάδωσή της, αφού Το Φεβρουάριο του 1928 τον αποσπά η δημόσια υπηρεσία όπου δούλευε στην Πάτρα και τον Ιούνιο στην Πρέβεζα. Από εκεί στέλνει απελπισμένα γράμματα σε συγγενείς και φίλους, περιγράφοντας την αθλιότητα που κυριαρχεί σ' αυτήν την πόλη. Στις 20 Ιουλίου πηγαίνει στο Μονολίθι και γυμνός πέφτει στην θάλασσα προσπαθώντας - επί δέκα ώρες - να πνιγεί, μάταια όμως γιατί ήταν καλός κολυμβητής. Το πρωί της 21, γυρνώντας σπίτι του, πίνει ήρεμος το γάλα που του προσφέρει η σπιτονοικοκυρά του, ξαναφεύγει, αγοράζει ένα περίστροφο και πάει σ'ένα καφενεδάκι, όπου φυτεύει μια σφαίρα στην καρδιά του. Στην τσέπη του βρίσκεται το τελευταίο σημείωμά του.

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.
Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι.
Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος.
Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέσει την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.
Κ.Γ.Κ.
[Υ.Γ.] Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ορισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

Αυτός ο άνθρωπός αυτοκτονούσε και μέχρι και το τελευταιο λεπτό διατηρούσε το χιούμορ του σ' ακέρια κατάσταση! Μετά, τι να πει κάποιος για το έργο του... Οι καταραμένοι ποιητές...

CHRISTMAS EVE!

2010-12-26T03:43:00.001+02:00

Δημοσίευσή μου χθες στο fb... Μη δίνετε σημασία στα ακαταλαβίστικα, ήμουν αλλού...

Bad news: Ήουν απ' τις 11μιση ως τις 6 στο μαγαζί των γονιών μου και βοηθούσα. Γινόταν Ο ΧΑΜΟΣ! Δεν έκατσα καθόλου, σήκωνα μπουκάλια με το αριστερό χέρι (το χτηπημένος στο ποδόσφαιρο για όσους δεν είναι ενήμεροι) και κατά τις 1 με έπιασε ένας φοβερός πονοκέφαλος, ανακατωσούρα και κρύωνα, πράγματα τα οποία κρατησαν για 1 ώρα (στην οποία δούλευα φυσικά) μεχρι που πήρα ένα depon και σε κάνα 4ο συνήλθα. Ο αδελφός μου (που δουλεύει εκεί κανονικά) είχε φρικάρει, καθώς ο κόσμος χανόταν κι εγώ ήμουν σαν ζαβλακωμένο κοτόπουλο! Πίστευε ότι ήταν η ώρα που κοιμήθηκα (αργάμιση), αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι έκανε φυσικά λάθος, καθώς κατά τις 7 άρχισα να ανεβάζω πυρετό, πήρα ένα panadol και παρ' όλα αυτά τώρα έχω 38 και 1 και ανεβαίνει! Good news: Στις 6 κατέβηκα με το μηχανάκι του μπαμπά μου στο κέντρο, συναντήθηκα με την Alex, τον Νίκο, τον Σταύρο, τον Billy και τον Θοδωρή (οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα ποιοι είναι αυτοί! Τσπ, κάτι φίλοι) και μέχρι τις 9 και κάτι περάσαμε ΤΕΛΕΙΑ στο Harry' s Spot, κι ας είχα και εγώ και ο Νίκος πυρετό! Συγγεκριμένα, ήμουν πολύ τυχερή που ο Νίκος ήταν κι αυτός άρρωστος, γιατί είχε μαζί του panadol. (Επίσης, από τα κάλαντα στην οικογένειά μου έβγαλλα 150€ και το δώρο για την πρωτοχρονιά, το οποίο μου δώσανε πρώωρα χθες ήταν κάτι το οποίο ήθελα απίστευτα εδώ και καιρό και θα σας αφήσω να το μαντέψετε...
Merry Christmas!!!
Και συμπληρώνω την ίδια την ημέρα των Χριστουγέννων, όπου ο πυρετός δεν έχει πέσει στο ελάχιστο: Όπως είπαν κι ο Ross με τη Rachel (όσοι δεν αναγνωρίζουν τα ονόματα ΑΣ ΞΕΣΤΡΑΒΩΘΟΥΝ! F-R-I-E-N-D-S! :D) "And hey, here's to a lousy Christmas. And a crappy New Year!"

ΛΕΦΤΑ ΥΠΗΡΧΑΝ!!!

2010-12-16T21:15:00.002+02:00

OK, OK, OK!
Το παραδέχομαι, σας έγραψα! Δεν πιστεύω να περιμένετε συγγνώμες κι αηδίες, απλώς βαριόμουν να γράψω...
Και τι να γράψω δηλαδή; Για την κατάντια της Ελλάδας; Για το μνημόνο; Για το πολυνομοσχέδιο; Για τις μειώσεις των μισθών και τις αυξήσεις των φόρων; Για τις χυδαίες δηλώσεις του Πάγκαλου; Ή για την ανακοίνωση της NASA, η οποία όλως τυχαίως έγινε στις μέρες της διαρροής των αμερικανικών εγγράφων, η οποία διαρροή έγινε ακόμα πιο τυχαία, παρά την ύψηστη σημασία τους, άρα και την ασφάλεια με την οποία τα φυλούσαν; Μάλλον για την εμφάνιση της... Patty!!! Oh yeah!!!

Τσπ, I 'll give it a shot...

ΤΟ '40 ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΛΛΑ ΜΑΤΙΑ...

2010-10-29T01:14:00.005+03:00

Άσμα ασμάτων
Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πιά το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Μαουτχάουζεν,
κοπέλες του Μπέλσεν,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε στην παγερή πλατεία
μ’ ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι,
με κίτρινο άστρο στην καρδιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Ποίηση: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ο Αντώνης
Εκεί στη σκάλα την πλατιά
στη σκάλα των δακρύων
στο Βίνερ Γκράμπεν το βαθύ
το λατομείο των θρήνων

Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν
Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν,
βράχο στη ράχη κουβαλούν
βράχο σταυρό θανάτου.

Εκεί ο Αντώνης τη φωνή
φωνή, φωνή ακούει
ω καμαράντ, ω καμαράντ
βόηθα ν' ανέβω τη σκάλα.

Μα κει στη σκάλα την πλατιά
και των δακρύων τη σκάλα
τέτοια βοήθεια είναι βρισιά
τέτοια σπλαχνιά είν’ κατάρα.

Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί
και κοκκινίζει η σκάλα
κι εσύ λεβέντη μου έλα εδω
βράχο διπλό κουβάλα.

Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό
μένα με λένε Αντώνη
κι αν είσαι άντρας, έλα εδώ
στο μαρμαρένιο αλώνι.

Ποίηση: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Άμα τελειώσει ο πόλεμος
Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια
κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,
άμα τελειώσει ο πόλεμος
μη με ξεχάσεις.

Χαρά του κόσμου, έλα στην πύλη
να φιληθούμε μες στο δρόμο
ν’ αγκαλιαστούμε στην πλατεία.

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια
κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,
άμα τελειώσει ο πόλεμος
μη με ξεχάσεις.

Στο λατομείο ν’ αγαπηθούμε
στις κάμαρες των αερίων
στη σκάλα, στα πολυβολεία.

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια
κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,
άμα τελειώσει ο πόλεμος
μη με ξεχάσεις.

Έρωτα μες στο μεσημέρι
σ’ όλα τα μέρη του θανάτου
ώσπου ν’ αφανιστεί η σκιά του.

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια
κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,
άμα τελειώσει ο πόλεμος
μη με ξεχάσεις.

Ποίηση: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ο δραπέτης
Ο Γιάννος Μπερ απ’ το βοριά
το σύρμα δεν αντέχει.
Κάνει καρδιά, κάνει φτερά,
μες στα χωριά του κάμπου τρέχει.

"Δώσε, κυρά, λίγο ψωμί
και ρούχα για ν’ αλλάξω.
Δρόμο να κάνω έχω μακρύ,
πάν’ από λίμνες να πετάξω."

Όπου διαβεί κι όπου σταθεί
φόβος και τρόμος πέφτει.
Και μια φωνή, φριχτή φωνή
"κρυφτείτε απ’ τον δραπέτη".

"Φονιάς δεν είμαι, χριστιανοί,
θεριό για να σας φάω.
Έφυγα από τη φυλακή
στο σπίτι μου να πάω."

Α, τι θανάσιμη ερημιά
στου Μπέρτολτ Μπρεχτ τη χώρα.
Δίνουν το Γιάννο στους Ες-Ες,
για σκότωμα τον πάνε τώρα.

Ποίηση: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Προσκύνημα
Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινοπώρου
πίσω απ' τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού
πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν
κάτω απ' τα ματωμένα νύχια του περιστεριού
πάμε να δεις στην αυλή που μεγάλωσαν

Δυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του χαμού

Ορέστη απ' το Βόλο
Μαρία απ' τη Σπάρτη
γυρεύω το γιο μου
Μαρία απ' τη Σπάρτη
Ορέστη απ' το Βόλο
την κόρη μου θέλω

Δυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του Χαμού

Ορέστη απ' το Βόλο
Μαρία απ' τη Σπάρτη
γυρεύω το γιο μου
Μαρία απ' τη Σπάρτη
Ορέστη απ' το Βόλο
την κόρη μου θέλω

Ποίησηι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Federico Garcia Lorca
Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά
και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου
στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;
φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό
στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι
κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη, φτενή δίχως καρένα
σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
σμάρι κοράκια να πετάν στην ερήμην αρένα
και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Ποίηση: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ακορντεόν
Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο
που ήξερε και έπαιζε τ' ακορντεόν
όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος
φωτιές στα χέρια του άναβε τ' ακορντεόν

Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ' άλλα
κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν
φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα
και μια ριπή σταμάτησε τ' ακορντεόν

Τ' αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει
όποτε ακούω από τότε ακορντεόν
κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει
δε θα περάσει ο φασισμός

Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2010-10-06T17:26:00.001+03:00

Κάτου από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη

Νίκος Καββαδίας

Πρωί.
‘Καλημέρα’ ακούω μια φωνή.
Ψεύτικη είναι κι αυτή.
Σαν το κάλπικο νόμισμα
που βρίσκω στο δρόμο.
Σαν την ανίερη προσευχή,
που δε λέει να σβήσει,
από τα χείλη των ανθρώπων
που υποκριτικά εκπροσωπούν
τον θεϊκό και ανθρώπινο Νόμο.
Στην ηλιόλουστη πλατεία,
ένα ρολόι καρτερικά μετράει
το χρόνο που πίσω δε γυρνάει.
Λόγια από παντού, δίχως ουσία.
Ψεύτικες χαρές κι ευγένειες,
που οι άνθρωποι τους δίνουν αξία.
Για τα πορνό και τη ζωή,
για τα ματς και την πολιτική,
για τα μεσημεριανά και τον Θεό.
Δεν έχει σημασία το θέμα.
Δε διαφέρει τούτο από αυτό.
Όλα είναι αναίτια.
Ψέματα χοντροκομμένα μα και καλαίσθητα.
Μοιάζουν αληθινά, κι ας είναι ψεύτικα.

Μεσημέρι.
Σε μια βρώμικη ταβέρνα,
ο δρόμος μ’ έχει φέρει.
Μια θλιβερή φωνή απ’ τα ηχεία,
θρηνεί κάποιαν Ελένη,
που δεν έχει φταίξει κι όμως πληρώνει.
Της Ελλάδας το σταυρό σηκώνει.

Απόγευμα.
Φωτισμένη όλη η πόλη.
Τα Κάστρα,
οι οδοί,
το λιμάνι.
Από τον Άι-Δημήτριο
μυρίζει έντονα λιβάνι.
Υποτίθεται μας εξαγνίζει,
όμως εμένα μου φέρνει αηδία.
Θεός και εκκλησία,
συμβολισμός και δοξασία,
ποίηση και ομοιοκαταληξία.
Σύγχυση που σπέρνει δυστυχία,
και φυλακίζει του μυαλού τη φαντασία.

Βράδυ.
Απαλά ο Μορφέας.
μ’ ένα του χάδι,
μας φανερώνει έναν κόσμο απατηλό.
Αρχαία οράματα,
επαναστάσεις, ιδεολογίες,
σκέψεις ιδανικές και θείες.
Τα όνειρά μου.
Ό, τι πιο αληθινό έχω σ’ αυτήν την πόλη.
Θεσσαλονίκη, η πόλη των ονείρων,
των φαντασμάτων του μυαλού,
των θρύλων.
Όμως το πρωινό θα ξανάρθεί,
η αυγή θα φανεί.
κι η πόλη θα μου ροκανίζει
και πάλι την ψυχή.

Το όριο απουσιών για τους μαθητές λυκείου

2010-10-04T22:55:00.000+03:00

Οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας στο εκπαιδευτικό σύστημα “αγγίζουν” και τον ευαίσθητο τομέα των απουσιών από τα μαθήμτα.

Σε δηλώσεις του στην εκπομπή του ΣΚΑΙ “ Πρώτη Γραμμή” ο ειδικός γραμματέας του υπουργείου Παιδείας, Μιχάλης Κοντογιάννης, διέψευσε τις καταγγελίες περί μείωσης του ορίου των απουσιών.

Τόνισε ωστόσο πως το υπουργείο Παιδείας μελετά το θέμα της τακτοποίησης των απουσιών, καθώς -όπως είπε- μετά τον Απρίλιο, τα σχολεία διαλύονται.

Επισήμανε επίσης πως το ενδεχόμενο μείωσης των απουσιών εντάσσεται σε ένα πλαίσιο αλλαγής του Λυκείου και παράλληλα κατήγγειλε πως κάποιοι θέλουν να προκαλέσουν αναστάτωση στη μαθητική κοινότητα και κατέστησε σαφές πως φέτος δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή στο θέμα των απουσιών.

http://www.hbnews.gr/permalink/40050.html

Μειώνεται κατά πολύ το όριο απουσιών για τους μαθητές λυκείου

2010-10-04T15:45:00.001+03:00

Το κείμενο είναι παρμένο από εδώ http://www.hbnews.gr/permalink/37839.html . Η μείωση των απουσιών είναι ο βασικότερος λόγος που γίνεται κατάληψη στο σχολείο μου, αλλά εμένα με ανησυχεί επίσης πολύ το νέο νομοσχέδιο. 4 μαθήματα δεν είναι πολύ λίγα; Κι αν αποτύχουμε σε κάποιο; Δηλαδή τι, θα δίνουμε στα βαρύτητας, ένα γενικής και έκθεση; Στα βαρύτητας, ένα κατεύθηνσης και έκθεση; Μόνο κατεύθηνσης¨Tι;

Μειώνεται κατά πολύ το όριο απουσιών για τους μαθητές λυκείου και μόνο με σοβαρή τεκμηρίωση θα δικαιολογούνται οι απουσίες τους, δήλωσε χθες η υπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Αννα Διαμαντοπούλου.
Η υπουργός επισήμανε, από την πρωινή εκπομπή του Μega, πως είναι ντροπή για τη χώρα στο τέλος της σχολικής χρονιάς οι μαθητές, έχοντας δεδομένο το όριο των 150 απουσιών, να απουσιάζουν από τις τάξεις προκειμένου να διαβάσουν στο σπίτι και μετά να προσκομίζουν ψεύτικες βεβαιώσεις. «Πηγαίνει ο γονιός το πλαστό πιστοποιητικό που έχει δώσει ο γιατρός και ο εκπαιδευτικός το δέχεται. Αυτό σημαίνει πως στα 18 τους τα παιδιά ξέρουν ότι μπορούν να πάρουν πλαστά χαρτιά από το δημόσιο σύστημα υγείας. Είναι αδιανόητο. Θα κατέβει πολύ το όριο των απουσιών», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα η κ. Διαμαντοπούλου τόνισε την ανάγκη να μειωθεί η ύλη των μαθημάτων σε όλες τις βαθμίδες. Με αυτό τον τρόπο το υπουργείο επιχειρεί να ελαφρύνει το καθημερινό πρόγραμμα των μαθητών. Ετσι, πρέπει ο μαθητής να μπορεί, όπως διευκρίνισε, να αφήνει την τσάντα στο σχολείο και να κάνει με τον δάσκαλο αυτά που παλαιότερα έκανε στο σπίτι ή στο φροντιστήριο. Συγκεκριμένα για το λύκειο, τα εξεταζόμενα για τις Πανελλαδικές μαθήματα θα μειωθούν σε τέσσερα, ενώ οι αλλαγές θα αφορούν τα παιδιά που φέτος θα φοιτήσουν φέτος στην Α΄ Τάξη του λυκείου.

«Πάμε στην αλλαγή του λυκείου, με τέσσερα μαθήματα, με εργασίες, όχι απλώς με εξετάσεις, με συνολικές δραστηριότητες των παιδιών, με μαθήματα επιλογής. Το παιδί θα μπαίνει σε σχολή και όχι σε τμήμα και θα μπορεί να κινηθεί και να κάνει κι άλλες επιλογές». Μάλιστα, η υπουργός σημείωσε πως η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο δεν θα εξαρτάται μόνο από τις εξετάσεις αλλά και από τον συνολικό βαθμό, ενώ το πανεπιστήμιο είναι αυτό που θα ορίζει ποια μαθήματα θέλει η εκάστοτε σχολή και ποιο συντελεστή θα βάλει σε κάθε μάθημα. Ψηφιακό σχολείο
Τόνισε επίσης πως τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα ανακοινωθεί και η λειτουργία του ψηφιακού σχολείου, καθώς στόχος είναι να δει η κοινωνία πως κάτι αλλάζει στο ελληνικό σχολείο, να διαπιστώσουν οι γονείς πως τα παιδιά τους μπαίνουν σε νέα εποχή. «Υπάρχει ο αντίλογος που λέει ότι τα σχολεία μας είναι χάλια, είναι χάλια τα οικήματα. Δεν θα περιμένουμε να κάνουμε τη σχολική στέγη τέλεια στην Ελλάδα και μετά να φέρουμε το ψηφιακό σχολείο», δήλωσε η υπουργός.

Στοχευμένες θα είναι οι προσλήψεις των αναπληρωτών και των ωρομίσθιων καθηγητών, που θα γίνουν από τον Σεπτέμβριο. Αυτό ανακοίνωσε χθες η υπουργός Αννα Διαμαντοπούλου. Παράλληλα, διευκρινίστηκε πως έως τις 27 Αυγούστου θα ανακοινωθούν και οι βάσεις για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Στοχευμένες προσλήψεις
Η κ. Διαμαντοπούλου διευκρίνισε πως ο αριθμός των εκπαιδευτικών που θα προσληφθούν το επόμενο διάστημα θα εξαρτηθεί από τις ανάγκες που υπάρχουν για κάθε ειδικότητα. Εδωσε μάλιστα χαρακτηριστικό παράδειγμα νησιού που είχε έξι υπεράριθμους εκπαιδευτικούς Γαλλικής Φιλολογίας. «Μέχρι τώρα ο ωρομίσθιος είχε μειωμένα δικαιώματα, δεν είχε τα ίδια δικαιώματα με τους αναπληρωτές. Φέτος θα έχει κανονικά όλα τα δικαιώματα, γιατί πραγματικά ήταν πάρα πολύ άδικο να υπάρχουν εργαζόμενοι πολλών ταχυτήτων», δήλωσε.

Παράλληλα, η Υπουργός επεσήμανε σχετικά με τα κενά στα σχολεία αλλά και τις αποσπάσεις των εκπαιδευτικών πως στόχος είναι να αρχίσει η σχολική χρονιά με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς στην τάξη. «Εχει ολοκληρωθεί η μετακίνηση περισσότερων από 4.500 εκπαιδευτικών από τα γραφεία στα σχολεία. Το να γυρίσει ένας τόσο μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν είναι καθόλου εύκολο και δεν είναι και ανθρώπινο, καθώς καθένας ρύθμισε τη ζωή του ανάλογα με το πώς βόλευε και πώς μπορούσε εκείνο το διάστημα». Ενδεικτικό είναι πως από φέτος στο υπουργείο Παιδείας θα εργάζονται 400 λιγότεροι εκπαιδευτικοί από όσοι πέρυσι.

Τα Νέα

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΕΜΑΛ... ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΤΕ... ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ...

2010-08-04T13:50:00.004+03:00

Βρίσκομαι Εύβοια. Internet σε απόσταση πολλών, πολλών χιλιομέτρων. Συζητάω με κάτι φίλους απ' την Αθήνα, που μόλις ήρθανε. "Internet; Ε, ξέρεις. Σειρές, μερικά blog φίλων και μετά κυρίως πολιτική σάτιρα και ενημέρωση. Ένας φοβερός Σαλονικιός, ο Dr. Seeng και φυσικά, Troktiko..." "Καλά, δεν τα 'μαθες;" "Τι να μάθω;" "Δολοφόνησαν τον αρχισυντάκτη του Τρωκτικού, και θα το κλείσουν!"

............

Άφωνη! Αλλά, μόνο τότε. Τώρα ξαναβρήκα τη φωνή μου και με το laptop του θείου μου σκοπεύω να καταγγείλω 3 πράγματα:

1ον, και βασικότερον, πώς είναι δυνατόν στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία να κλείνουν έτσι βίαια το στόμα μιας από τις ελάχιστες αυθεντικές και ηχηρές φωνές της; Και μάλιστα, υποτειθέμενοι επαναστάτες; Βέβαια, αυτό το "ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ" μην το δένετε και κόμπο, γιατί πολλές οι αντιθέσεις. 'Η, τουλάχιστον να μη δένουμε κόμπο το ότι αυτοί είναι επαναστάτες και όχι παρακρατικά αποβράσματα.

2ον, τι μαφίες και αηδίες ήταν αυτά; Είναι δυνατόν αν δεν έχεις internet και δε βλέπεις Τριανταφυλλόπουλο (πρέπει να αρχίσω να ρίχνω καμιά ματιά πού και πού. Μπορεί να με εκνευρίζει, αλλά μερικές φορές, τώρα καλή ώρα, είναι πιο σοβαρός απ' τους άλλους), να μην μπορείς να σχηματίσεις μία ολοκληρομένη άποψη για τα πολιτικά τεκτενόμενα; Όχι μαφία, όχι ΣΕΧΤΑ, αλλά για το ότι ήταν δημιουργός της μεγαλύτερης και εγγυρότερης ενημερωτικής και σατυρικής ιστοσελίδας της Ελλάδος, ούτε λόγος. Τέτοια παραπληροφόρηση! Κι αν βρεθούν οι ένοχοι, εμένα γράψτε μου (στο blog)...

3ον, κάνω έκλειση στο Troktiko να μην τους κάνουν το χατήρι. ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΕΤΕ! Μπορεί να μη γνώριζα τον Σωκράτη προσωπικά, γνώριζα όμως αυτά που έγραφε και είμαι σίγουρη ότι ΔΕ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΕΤΕ, ΟΥΤΕ ΕΣΕΙΣ, ΟΥΤΕ ΕΜΕΙΣ!
Όλοι μαζί στον έφηβο ακόμη διαδικτιακό αγώνα ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ, ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΩΝ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΓΟΥΡΟΥΝΙΩΝ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ!

Πάντως να ξέρετε πως όλοι μας καταλαβαίνουμε (όσο είναι δυνατό για κάποιον άγνωστο) τι περνάτε και θα σας στηρίξουμε ό, τι απόφαση κι αν πάρετε...

...καληνύχτα...

ΟΔΟΙΠΟΡΟΙ

2010-06-22T21:51:00.003+03:00

Ι

Προχωράνε συνεχώς,
μέσα σε παρθένα δάση.
Στο σκοτάδι το βαθύ,
αναζητάνε φως.

ΙΙ

Κι όλο προχωρούν.
Διαρκώς ψάχνουν αλήθειες.
Στη Γη,
στον Παράδεισο,
στην Κόλαση.
Στο χώμα,
στον αέρα,
στη φωτιά.
Στα βλέμματα που καρτερούν,
μέσα στα σκοτεινά.
Στα βιβλία,
στο ποτό,
στα ναρκωτικά.
Στα όνειρα που κάνανε παιδιά.
Στα ποτάμια,
στις λίμνες,
στους ωκεανούς.
Στα δελφίνια που χοροπηδούν,
μες’ στους αφρούς.
Όλο αναζητούν.

ΙΙΙ

Όλο αναζητούν και προχωρούν.
Κάποτε, κάτι θα βρουν,
με τους υπόλοιπους ανθρώπους,
για να μοιραστούν.
Κι αυτοί,
μ’ αχαριστία περισσή,
-όλοι δεν είμαστε αχάριστοι,
εξάλλου;-
θα τους απαρνηθούν.
Σαν τον τρελό κάθε χωριού,
που τραγουδά αδίκως.
Σαν τον σκλάβο,
που ξύπνησε κι είδε την αλήθεια.
Σαν την Κασσάνδρα,
καταραμένοι να μην τους ακούν.
Σαν τον Τειρεσία,
τυφλώθηκαν για να δουν.
Απόκληροι και ξένοι.

ΙV

Κι όμως, όλο προχωρούν.
Κι ας είναι αδικημένοι.
Από θεούς κι ανθρώπους,
πλέον ξεχασμένοι.
Αυτοί προχωρούν,
και πάντοτε θα προχωρούν.
Όσα κι αν περάσουν χρόνια.
Θα προχωρούν αιώνια.

V

Κι όταν έρθει ο καιρός,
για τη ζωή τους να κριθούν,
ίσως κι ο ίδιος ο Κριτής,
να τους γυρίσει την πλάτη.
-Ποιος πιστεύει άλλωστε,
στη δικαιoσύνη;-
Κι ίσως, προτού τους καταδικάσει,
να τους αφήσει ν’ απολογηθούν.
Τότε κι εκείνοι,
όλα τα πλούτη πού ‘χουν μάσει,
όποια αλήθεια,
όποια ιδέα,
όποια αξία,
όποια έχουν βρει ουσία,
θα διηγηθούν.
Και τα νοήματα του κόσμου,
επιτέλους θα αποκαλυφθούν.

ΚΑΙ Ο ΠΥΡΕΤΟΣ ΝΑ ΚΑΙΕΙ…

2010-05-30T14:44:00.002+03:00

Και ο πυρετός να καίει…
Και να βλέπω εμπρός μου,
Τόπους μυστηριακούς.
Ό, τι χωράει ο νους,
Νά ‘ναι φίλος κι εχθρός μου.

Και ο πυρετός να καίει…
Και μελαψές γυναίκες,
Λάγνα ν’ αγκομαχάνε.
Τριγύρω να κοιτάνε,
Ανήθικα οι ψεύτες.

Και ο πυρετός να καίει…
Και Φράγκοι Σταυροφόροι,
Να πολεμούν αγγέλους,
Δαιμόνους ξεχασμένους,
Για τα’ ανίερα Όρη.

Και ο πυρετός να καίει…
Κι άνδρες μελλοθάνατοι,
Φυματικοί στους δρόμους,
Να κουβαλούν στους ώμους,
Μια σκιά αθάνατη.

Και ο πυρετός να καίει…
Και πεινασμέν’ η Πλάση,
Στωικά να καρτερεί,
Μία νύχτα θλιβερή
Που’ θέ να μας δικάσει.

*****

Μου είπανε στην άλλη την πλευρά,
Πως άγρια παραμιλούσα,
Καθώς κοντά τους με καλούσαν,
Πλάσματα με σπασμένα τα φτερά.

ΖΩΗ

2010-05-13T13:50:00.003+03:00

Λευκά κουρέλια από μετάξι,
Φοράς σαν περιμένεις να χαράξει.
Τα μάτια σου αρραβωνιάζονται το φως,
Ο ήλιος μοιάζει δίπλα σου φτωχός.

Το πρόσωπό μου έντονα κοιτάς,
Αγνά και λάγνα μου χαμογελάς.
Από άγιο μάρμαρο το κορμί σου,
Εικόνισμα η ιερή μορφή σου.

Θεά Εσύ! Κι εγώ αμαρτωλός.
Άνθρωπος άπιστος και ποταπός.
Η ασχήμια μου είναι τόσο φανερή.
Η αγάπη μου για Σένανε, κρυφή.

Ποιο πλάσμα να μη Σε αγαπήσει;
Σε Σέ στηρίζεται όλη η φύση.
Στον κόσμο, Εσύ μονάχα βασιλεύεις.
Την πλάση Σου, όλη διαφεντεύεις.

Παντού Εσύ! Μα εγώ μονάχος.
Μονάχος, Σου φωνάζω με πάθος:
-Σε παρακαλώ, στο σκοτάδι μη μ’ αφήνεις!
Εσύ τη δίψα της ψυχής μου σβήνεις.

Εσένα ποθώ, Εσέ ζητάω,
Εσέ με λυγμούς παρακαλάω.
Να μη μου λες ψυχρά, -πόσο λυπάμαι!-
Γιατί δίχως Εσένανε, φοβάμαι!-

ΤΟ ΝΕΟ, ΑΠΟΛΥΤΟ ΒΙΝΤΕΟ...

2010-04-14T01:46:00.006+03:00

Και τώρα, κυρίες και κύριοι, ετοιμαστείτεγια το πραγματικα απολυτο πορνό που θα κυκλοφορήσει. Ποιοι πρωταγωνιστουν; Νομίζω ότι όλοι σας μπορούν να φανταστούν...

.......

.......

Τι; Η Τζούλια; Όχι βέβαια! Αυτή είναι ξεπερασμένη ποια. Τι απόλυτη Ελληνίδα πορνοστάρ και αηδίες; Εδώ, πρόκεται για ένα ζευγάρι που ξεχειλίζει από αισθήματα, αγάπη, πάθος. Αυτά τα δύο άτομα (ε, θέλατε παραπάνω;) δεν κάνουν σεξ! Κάνουν έρωτα!

...Δεν είναι ο Γιωργάκης και η Μέρκελ, δεν είναι ο Λαζόπουλος και η Ντενίση δεν είναι ο Λάτσιος και η Μενεγάκη, είναι...

......

......

Μα, και βέβαια είναι ο Αντωνάκης και ο Κωστάκης, το νέο, απόλυτο ερωτικό ζευγάρι, στην καταπληκτική ταινία, "Ράδιο Γόβα Στιλέτο"! Άντε, και καλή προβολή!

ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΕΠΙΣΟΔΕΙΟ

2010-04-01T14:32:00.002+03:00

Προχθές, στο Ράδιο Αρβύλα, είχε ένα επισόδειο διαφορετικό απ' τα συνηθισμένα. Προσωπικά δεν το είχα δει όλο (ε, έχουμε και δουλειές). Είχα δει μόνο το τέλος, αλλά έμεινα τόσο έκπληκτη, που μπήκα στο you-tube να το δω, και προφανώς δεν ήμουν η μόνη έκπληκτη, γιατί την επόμενη μέρα το βράδυ, το είχαν ήδη ανεβάσει, ολόκληρο!
Αναφέρθηκαν σε διάφορα θέματα, όπως η εκκλησία (όχι η πίστη, η εκκλησία, το παπαδαριό, ο Batmanthimos, πώς το λένε;), η σάτιρα και τα... όριά της, η οικονομική κρίση και η ίδια η ουσία του ανθρώπου. Δεν είχε γέλιο (εκτός από ένα σημείο), τα βίντεο δεν η΄ταν δικά τους (εκτός απ' αυτό με το γέλιο, φυσικά) και χτυπάνε απλώς στο κόκαλο.
Πιστεύω πως όλοι πρέπει να τη δουν, για αυτό δίνω τη διεύθυνση για όσους δεν το έχουν δει:
http://www.youtube.com/watch?v=jaIepXwNbvE&feature=related

Εάν βαριέστε (ελάτε, πείτε την αλήθεια, βαριέστε, ε;), δείτε τα μέρη από 4 εώς 7.

Εάν βαριέστε ΚΑΙ αυτό, please, απλώς δείτε αυτό το βίντεο. ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΝ!
http://www.youtube.com/watch?v=QAdxppOok9s
http://www.youtube.com/watch?v=FO6fwN0vRrk&feature=related
(Είναι 2 μέρη)

Η Πορτοκαλιά

2010-03-27T00:03:00.002+02:00

Στη φίλη μου Ειρήνη.

Στην παλιά μου τη γειτονιά,
Αντί για παιδική χαρά,
Είχαμε μία αλάνα.

Βρώμικη ήτανε, μικρή,
Σ’ εμάς όμως αγαπητή,
‘Κει μας έψαχνε η μάνα.

Ήταν και μια πορτοκαλιά,
Με πορτοκάλια χρυσαφιά,
Οπού ‘χε εκεί φυτρώσει.

Περίμενε με προσμονή,
Το φθινοπωρινό πρωί,
Τους καρπούς της για να δώσει.

Παίζαμε όλα τα παιδιά,
Κρεμόμασταν απ’ τα κλαδιά,
Που πάλευαν για ν’ αντέξουν.

Κόβαμε τα πορτοκάλια,
Κι όλ’ έπαιζα με τη Βάλια,
Ποιος θά ‘παιρν’ αυτά π’ αρέσουν.

Μπήκα και στην εφηβεία,
-Τι υπέροχ’ ηλικία!-
της ζωής γλυκό πρωινό.

Καινούριο παιδί στο δρόμο,
Και μέσα στον ίδιο χρόνο,
Είπαμε το ‘σε αγαπώ’.

Κάτω απ’ την πορτοκαλιά,
Όλ’ ανταλλάζαμε φιλιά,
Σε μια νεανική τρέλα.

Ωσότου έφτασ’ η στιγμή,
-Ένιωθα σαν σε φυλακή-
Για να φύγω ήρθ’ η μέρα.

Κάτω απ’ την πορτοκαλιά,
Μ’ ορκίστηκε με μια αγκαλιά,
‘στο τέλος θα ενωθούμε’.

Πέρασαν όμως τα χρόνια,
Κρύφτηκ’ η λύπη στα χιόνια,
Μην μπορούμε να τη δούμε.

Πήγα στην παλιά γειτονιά,
Βρήκα μια παιδική χαρά,
‘κει που ήταν η αλάνα.

Τριγύρω παίζανε παιδιά,
Μ’ αντί για την πορτοκαλιά,
Εσκούριαζεν μια βάνα.

When Nietzsche Wept...

2010-03-01T15:13:00.004+02:00

"Τί θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε ότι αυτή τη ζωή - όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές? Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούργιο? Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ότι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου, θα επιστρέφει σε'σενα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία?? Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν'αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ και'γω, απλοί κόκκοι στη διαδικασία."
"Προτείνεις ότι κάθε πράξη που κάνω, κάθε πόνος που νιώθω, θα βιώνεται συνεχώς στην αιωνιότητα?"
"Ναι, η αιώνια επανάληψη σημαίνει ότι κάθε φορά που επιλέγεις μια πράξη θα την επιλέγεις αιώνια. Και ισχύει το ίδιο για κάθε πράξη που δεν κάνεις, κάθε εμποδισμένη σκέψη, κάθε επιλογή που απέφυγες. Και όλη η αβίωτη ζωή θα μένει να φουσκώνει μέσα σου, αβίωτη για όλη την αιωνιότητα. Κι η αδιόρατη φωνή της συνείδησής σου θα σου διαμαρτύρεται αιώνια.
Τη σιχαίνεσαι αυτή την ιδέα? Ή σ' αρέσει??"
"Τη σιχαίνομαι"
"Τότε ζήσε με τέτοιο τρόπο που να σου αρέσει η ιδέα..!!"

#######

Απλώς, ανατρίχιασα. Carpe Diem, guys. Carpe Diem!

5 ΓΙΟΡΤΕΣ...

2010-02-13T23:12:00.012+02:00

Πραγματικά, υπάρχει χειρότερη γιορτή απ' τον Άγιο Βαλεντίνο; Μια εμπορική βλακεία, δι΄χως ίχνος πραγματικού συναισθήματος. Για τα Χριστούγεννα ήμουν αυστηρή και επικριτική, όχι όμως καταδικαστική. Υπάρχει συναίσθημα, πίστη (έστω κι αν δεν είναι δική μου0, αγάπη, αδελφότητα κοκ... Βέβαια, όχι σε όλους τους Χριστιανούς, αλλά στους περισσότερους. Ο Άγιος Βαλεντίνος πάλι, είναι η ευκαιρία να βγάλλουν φράγκα. Όχι πως τα Χριστούγεννα δεν έχουν κερδοσκοπία, αλλά στον Άγιο Βαλεντίνο υπάρχει ΜΟΝΟ κερδοσκοπία!

Απόκριες: Ωραία, χαρούμενη γιορτή, με βαθιές ρίζες στην παράδοση, απ' την Αρχαία Ελλάδα (Διονύσια), που δεν μπόρεσαν να ξεριζοθουν. Δεν έχω να γράψω πολλά, πέρα απ' το ότι την Τσικνοπέμπτη δοκίμασα (αποτυχημένα) να ντυθώ scary clown και μετά συνειδητοποίησα ότι το καπέλο του αδελφού μου ήταν καπέλο βίκιγκ! Πάντως, είχα πολυ γέλιο με τα κέρατα!

Καθαρά Δευτέρα: Ζήτημα αν έχω πετάξει χαρταετό 2 φορές... Πάντως, θυμάμαι σίγουρα μια φορά που ο παππούς έφτιαξε έναν χαρταετό από καλάμια και μια... σακούλα του Lidl! Σκέτη διαφήμηση!

Χρόνια πολλά στην φιλόλογό μου, κ. Τσιότσου, η οποία έχει την... ατυχία να έχει γεννέθλια στις 14/2! Πάντως, την έκπληξη με τούρτα που όπως μας είπε ήλπιζε να γλιτώσει φέτος, δεν τη γλίτωσε. Επίσης, χρόνια πολλά στη Μήνα για τις 7/2 που είχε κι αυτή γενέθλια. Δώρο, εκτός απ' το ποίημα, δεν της πήρα ακόμη, μιας που η πηγή χρημάτων (για όσους δεν καταλαβαίνουν Αγγλικά, "γονείς") έλλειπαν κρουαζιέρα στην Καραϊβική (δώρο από προμηθευτές ποτών για την κάβα μας! Πέρασα ένα υπέροχο 10ήμερο και προβλέπεται ακόμη καλύτερο, μιας που σε λίγο καιρό φεύγουν για Las Vegas! 8 μέρες! Χε, χε...), αλλά θα της πάρω σύντομα!

Εικόνα 1 από: http://solomantzaros.wordpress.com/
Eικόνα 3 από: http://peslac.pblogs.gr/

Τέλος, αυτή η διεύθηνση: http://giatinelpida.blogspot.com/
Πραγματικά, αξίζει!

ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

2010-02-07T01:47:00.005+02:00

Στη φίλη μου, Μήνα Μαρκάκη

Παίζαμε ‘κορώνα ή γράμματα γελώντας.
Γιατί το άσπρο χέρι σου κρύβει το νικητή;
Ένα μαχαίρι δίπλα σου και τη ζωή αγαπώντας,
Το πέταξες με δύναμη στης θάλασσας τη γη.

Δύο μάτια δίχρωμα, αδιάφορα κοιτούν,
Του κόσμου τις άφθαρτες αράδες για να μάθουν.
Θα περάσει όμως ο καιρός, κάποια μέρα θα φθαρούν,
Και εκείνα το μήνυμα ποτέ τους δε θά 'χουν.

Και όμως! Τόσο έξυπνη, τόσο ικανή!
Στους κόλπους του μυαλού σου χωρά ο κόσμος όλος!
Αδάμαστ’ η περιέργειά σου, σε κρύα φυλακή,
Την έχεις κλείσει κι έμεινε φύλακας ο χρόνος.

Για τους άγνωστους, ψυχρός κι ανέγγιχτος πάγος.
Άχρωμη, άοσμη, δίχως λόγο και αιτία.
Κι όμως, τυχεροί όσοι τους φανερώθηκε ο μάγος,
Με της ψυχής σου τη μυστήρια τη μαγεία.

Το νόμισμα γυρνά, λαμποκοπούν δυο όψεις.
Τόσο διαφορετικές, όμως και τόσο ίδιες.
Σαν του από καιρό χαμένου μαχαιριού τις δυο κόψεις,
Που βαθιά σε κάθε θάλασσα θαρρείς πως είδες.

Μηνούλα μου, το άλλαξα λίγο...

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΦΩΝΩΝ

2010-01-17T15:00:00.001+02:00

Mουρμουρητά και ήχοι,
Σαν της καρδιάς μου χτύποι,
Ηχούν μες στο μυαλό μου.

Τύμπανα που χτυπούνε,
Σκυλιά που αλυχτούνε,
Στο πέρασμα του χρόνου.

Παίζει αυλό ο Πάνας,
Στριγκοί λυγμοί μιας μάνας,
Που’ χασε το παιδί της.

Καμπάνες κουδουνίζουν,
Μικρά παιδιά στριγκλίζουν,
Να ενωθούν μαζί της.

Συμφωνία των φωνών,
Ψιθύρων και ουρλιαχτών,
Παίζουν με τον αγέρα.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΙ

2010-01-10T20:43:00.000+02:00

Όλη μου τη ζωή ονειρευόμουνα ταξίδια.
Άγνωστες χώρες, ξωτικές, πάντοτε λαχταρούσα.
Του τόπου μου τα σύνορα με ζώναν σαν τα φίδια.
Αργά μου σφίγγαν το λαιμό, γοργά ασφυκτιούσα.

Στον ορίζοντα δεν υπήρχαν όρια για μένα.
Με τα δυο μου μάτια έβλεπα κάμπους και κοιλάδες.
Σ’ έναν μυστήριο αράπη χτύπησα με χένα,
Μια σκούρη γκρίζα άγκυρα, στολισμένη με χάντρες.

Αποχαιρετούσα τα πλοία από το λιμάνι.
Να με πάρουνε μαζί τους, κρυφά παρακαλούσα.
Στη ζωή μας όμως, η θέληση ποτέ δε φτάνει.
Με δακρυσμένα τα μάτια, να φεύγουν τα κοιτούσα.

Τώρα, που για το ταξίδι μου το πρώτο ξεκινώ,
Δεν ξέρω πώς να αισθανθώ, δεν ξέρω πώς να νιώσω.
Πάντοτε πίστευα πως βαθιά μέσα μου θα χαρώ.
Τώρα όμως φοβάμαι ότι θα το μετανιώσω.

Δεν ξέρω πώς θα φύγω. Με τραίνο, μ’ αεροπλάνο;
Αν είμαι τυχερός, θα έρθει να με πάρει πλοίο.
Ψάρια του γλυκού νερού στο ταξίδι μου θα πιάνω.
Στον καραβοκύρη σαν όβολο θα δώσω δύο.

Κι αφού περάσω στ’ Αχέροντα την άλλη την πλευρά,
Μυθικά πλάσματα θα’ ρθουν να με προϋπαντήσουν.
Εφτά μέρες θα ταξιδεύω παρέα με θεριά,
Ώσπου την όγδοη μέρα, στο τέλος θα μ’ αφήσουν.

Στης εκκλησιάς κάθομαι την κρήνη.
Κάθομαι μονάχος μου και κλαίω.
Της ζωής το πρώτο μου ταξίδι.
Το πρώτο, μα και το τελευταίο.

X-MAS!!!

2009-12-28T20:46:00.000+02:00

It' x-mas! Που λέει κι η διαφήμηση της Coca Cola. Δεν είναι πραγματικά τρομερό το πώς τα καταφέραμε να αποδεχτούμε το δημιούργημα μιας πολυεθνικής ως το σύμβολο του πιο σημαντικού γεγονότος της Χριστιανικής θρησκείας; Τσπ, αυτά έχει η ανθρώπινη φυλή.

Όντας ρομαντικός τύπος στο βάθος (τι γελάκια είναι αυτά εκεί πίσω;), θέλω χιόνι, τη φωτιά στο τζάκι να τρίζει, τη μυρωδιά των ψημένων κάστανων να πλημυρίζει τα ενθουσιασμένα παιδάκια που περιμένουν να ακούσουν τα παραμύθια της γιαγιάς... Και πρέπει να παραδεχτώ πως κάθε χρόνο έχω, αν κι όχι ακριβώς αυτά, το βασικότερο. Οικογενειακή θαλπωρή. Μπορεί να ζω σ' ένα διαμέρισμα με καλοριφέρ, σε μια πόλη την οποία το φαινόμενο του θερμοκηπίου έχει κάνει να μην έχει ήχνος χιονιού, να 'χω μια, υπέροχη κατά τ' άλλα, γιαγιά, που δεν λέει παραμύθια, μαμά που γυρνάει σπίτι απ' τη δουλειά λίγο πρίν (ή καμοιά φορά, λίγο μετά) την αλλαγή του χρόνου (έχεται καταλάβει ότι εχω κάνει μείγμα Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς, ε; Γιατί, στο δικό σας μυαλό δεν έχουν αναμειχθεί αυτές οι δύο έννοιες; Με τη λέξη Χριστούγεννα δεν εννούσατε όλες τις διακοπές, απ' τις παραμονές Χριστουγέννων, ως τ' Άι-Γιαννιού;), αλλά επίσης έχω μια δεμένη οικογένεια, με μαμά, μπαμπά, πειραχτήρι 24χρονό αδελφό, ο οποίος κάθε χρόνο ανελλιπώς κάνει αλλαγή χρόνου μαζί μας, μία γιαγιά, έναν παππού (μη με ρωτάτε για τους άλλους, τους βλέπουμε αργότερα), θείο, θεία, 3 ξαδελφάκια και πολλή... αγάπη... Χα, χα, χα! Ή καλύτερα, χο, χο, χο! Όπως λέει κι ο Santa.
Α, και μην παρεξηγείτε τα ακαταλαβήστικα που γράφω. Το 'γραψα βλέποντας TV.
Άντε, "merry x-mas!"
Υ.Γ. Πριν από λίγο έγεινε κάτι τέλειο για γελειογραφία, αλλά, επείδη μ' έπιασε το κλίμα της "χριστουγεννιάτικης βαρεμάρας", δεν το υλοποίησα. Φανταστείτε, ένα ολοστόλιστο χριστουγεννιάτικο δωμάτιο, σαν τ' από πάνω καλή ώρα. Ο Άι-Βασίλης έρχεται να μπει απ' το παράθυρο (το τζάκι καίει βλέπετε) και... ένα κορίτσι πάει να ξεκλειδώσει τα κάγκελα για να μπει. OK, δεν έγινε ακριβώς έτσι, αλλά έμοιαζε. Αφήνω σ' εσάς το τι συμβολίζει η εικόνα...

ΕΠΙΒΙΩΣΗ

2009-12-18T20:03:00.000+02:00

Στου παραθύρου μου το κόκκινο περβάζι,
Δυο γκρίζα σπουργίτια τρώνε ένα κεράσι.

Το’ να τραβά απ’ τη μια, τα’ άλλ’ από την άλλη,
Άγρια παλεύουνε, ποιο θα το επάρει.

Ποτέ μου τέτοια μάχη δεν είχα ξαναδεί.
Με δύναμη, με θάρρος, μ’ ανδρεία περισσή.

Το’ να με τα νύχια και τ’ άλλο με το ράμφος,
Αλάθητα χτυπήματα, γεμάτα πάθος.

Έν’ αδιάκοπο, δίχως κανόνες παιχνίδι,
Κάθε τους χτύπημα και μια πληγή ανοίγει.

Σαν δύο άνθρωποι, με πληγωμένα στήθια.
Τόσο κωμικό, μα και τραγικό, αλήθεια.

ΥΓ. Την εικόνα την πήρα απ' αυτό το blog: http://beefotoblog.blogspot.com/
Καλά, μιλάμε, φυσιολάτρης!

BACK AGAIN!

2009-11-30T19:02:00.000+02:00

Παραδέχομαι ότι έπεσα εντελώς έξω... Να πω την αλήθεια, υπολόγισα ότι θα γίνουν εσωκομματικές εκλογές όταν έγραφα το "I' m back". Και να που έγιναν ανοιχτές και βγήκε ο Αντώνης...
Δεν έχω πολλά να πω. Ας αρχίσουμε με το γεγονός ότι (δυστυχώς) θα πρέπει να κάνουμε (πολλή) υπομονή μέχρι τον... πολυαναμενόμενο θάνατο του αγαπητού μας κ. Μητσοτάκη, ο οποίος προβλέπεται να... βρικολακιάσει!
Δεύτερον, όποιος κι αν έβγαινε, εμείς πάλι θα την τρ...με. Ουδεμία αμφιβολία επί αυτού. Βέβαια, προσωπικά, η Ντόρα μου έβγαζε κάτι... Δεν ξέρω πώς να το πω... Σαν τον Μητσοτάκη με extensions ένα πράγμα! Αλλά κι ο Σαμαράς... Κλάφτα!
Τρίτον, έχω ακούσει πολλές απόψεις. Πολλοί λένε ότι ο Σαμαράς είναι τόσο φασίστας που, αν μπορούσε, θα έριχνε είκοσι χρόνια φυλάκιση στον Παπαχρήστο για "αντίσταση κατά της αρχής". Άλλοι λένε "ε, καλός είναι", μ' αυτό το ύφος που έχουμε όταν ο σερβιτόρος μας σερβίρει αρχικά κλούβια αυγά (αυγά ρε! όχι αβγά! άσχετο...) με μουχλιασμένο τύρι και μετά σου φέρνουν καβουρνιασμένο κοτόπουλο. Αν πεινάς κι έχεις πάει σε παλιοεστιατόριο, τι να κάνεις; "Κάλό είναι" θα πείς, και θα κάτσεις να το ξύσεις, για να το φας. Και στην προκειμένη περίπτωση, η Ελλάδα δεν πεινάει, λυσάει της πείνας!
Τέταρτον, γνωρίζω πασόκους (τώρα, πασόκοι, πασοξίδες, το ίδιο είναι!) οι οποίοι ψήφισαν! Σαμαρά, συγκεκριμένα. Τώρα, μία κακόβουλη σκέψη θα ήταν πως έπεσε σύρμα απ' το κόμμα, γιατί φοβούνταν πως η Ντόρα θα 'περνε ψήφους απ' το κέντρο, ενώ ο Σαμαράς απ' την ακροδέξια. Ίσως, λέω εγώ τώρα, για αυτό να κάθεται ο Καρατζαφέρης σ' αναμένα κάρβουνα.
Πέμπτον, αυτό είναι κάτι που ήθελα να το πω από πριν, αλλά βαριόμουν. Μήπως, λέω, μήπως ο Ψωμιάδης μπήκε μέσα για να διχάσει ψηφοφόρους, κατά πάσα πιθανότητα του Σαμαρά; Γιατί, για να βγει, δεν μπήκε. 1000/100 υπολόγιζε να πάνε σε δεύτερο γύρο, ώστε να "πουλήσει" την αποχόρησή του σ' αυτόν που φαίνεται να τον συμφέρει. Εκ μέρους ολόκληρης της ελληνικής κοινώτητας, λυπούμαστε ειλικρινά που δε σου δώσαμε την ευκαιρία να μας καταστρέψεις από κάποια υψηλότερη θέση. Το λέω εκ πείρας, διότι, ως Σαλονικιά, μπόρω άνετα να δηλώσω πως ο κ.Ψωμιάδης (και το λέω με κάθε σεβασμό) είναι σκέτη... καταστροφή!
Τέλος, ώρα για το κωμικό σημείο του post.Επειδά βαριόμουνα να βάλλω συνέντευξη, έβαλα μια εικόνα... θρησκευτικής μορφής.

TOP 10... SERIAL KILLERS!

2009-10-30T17:58:00.000+02:00

O Robert Ressler, πρώην πράκτορας του F.B.I., ισχυρίζεται ότι η πιο ηλίθια ερώτηση που μπορεί να κάνει κάποιος είναι η εξής: “Πώς είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος;”. Είναι σαν να ρωτάς πώς είναι ένας δημοσιογράφος, ή ένας αστυνομικός ή ένας παπάς. Το top ten σχηματίστηκε με δολοφόνους που μπορεί να μην προκάλεσαν τόσο θόρυβο όσο οι Ted Bundy, Charles Mason ή John Wayne Gacy, αλλά θα μείνουν στην ιστορία για την αγριότητα των φόνων και τα πολυάριθμα θύματά τους.

10. Ο Bοσκός

Μάγος-γιατρός από την Ινδονησία. Έθαβε τα θύματά του συνεπικουρούμενος από τις τρεις γυναίκες του. Θύματά του ήταν οι γυναίκες που τον επισκέπτονταν για να τις βοηθήσει να κάνουν μάγια σε σκορδόπιστους συζύγους. Χρέωνε $200-400, και τις έθαβε σε μια παρακείμενη φυτεία ζαχαροκάλαμου, μέχρι το λαιμό, ως μέρος κάποιου τελετουργικού. Στη συνέχεια τις στραγγάλιζε με ένα καλώδιο, τις έγδυνε και έπινε το σάλιο τους. Σκοπός του η απόκτηση μαγικών δυνάμεων. Συνελήφθη το 1997 και ομολόγησε τους φόνους 70 γυναικών. Αν και βρέθηκαν μόνο 40 πτώματα, περίπου 80 γυναίκες της περιοχής αγνοούνται ακόμη. Ahmad Suradji, 42.

9. O Εξολοθρευτής

Ο πρώην φοιτητής δασοπονίας αρνήθηκε πως ήταν ο πλέον παραγωγικός δολοφόνος της Ουκρανίας. Παραδέχτηκε, εντούτοις, 8 φόνους. Στην κατοχή του βρέθηκαν ένα περίστροφο που ταίριαζε με αυτό που είχε χρησιμοποιηθεί σε πάνω από 40 φόνους, καθώς και κοσμήματα που ανήκαν σε θύματά του. Προτιμούσε οικογένειες που ζούσαν σε απομονωμένες περιοχές. Πυροβολούσε τα μέλη τους εξ επαφής, πυρπολούσε τα σπίτια τους και σκότωνε οποιονδήποτε τύχαινε να περάσει από εκεί. Σε μια τρίμηνη “περιοδεία” του κοντά στα Πολωνικά σύνορα, αφάνισε πάνω από 40 ανθρώπους, σε ένα μόνο χωριό, αλλά παρέμενε ασύλληπτος, παρά την τεράστια κινητοποίηση αστυνομίας και στρατού. Γιατί το έκανε; Γιατί έτσι του έλεγαν οι “φωνές στο κεφάλι” του! Anatoly Onoprienko 52.

8. Το βαμπίρ του Μπρούκλιν

Έμοιαζε με τον παππού που όλοι θα ήθελαν για τα παιδιά τους. Φαινομενικά άκακος και γλυκός, επρόκειτο για έναν κατά συρροή δολοφόνο και βιαστή παιδιών και λάτρη του τρυφερού, παιδικού κρέατος. Ανατριχιαστική η συνταγή του για αγοράκι στο φούρνο με κρεμμύδια. Μαζοχιστής και σαδιστής συνάμα, κακοποιούσε πρώτα τον εαυτό του και μετά τα θύματά του. Βιαστής πάνω από 100 παιδιών και δολοφόνος των μισών τουλάχιστον, ήταν ο γηραιότερος θανατοποινίτης της Αμερικής. Εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα, κάτι που περίμενε με χαρά και ανυπομονησία, για τη συγκίνηση και την υπέρτατη ηδονή που θα ένοιωθε. Albert Fish, 50+.

7. Το θύμα πλεκτάνης

Ένας Γερμανός οδηγός φορτηγού, μεταξύ 1928 και 1943, στραγγάλιζε και μαχαίρωνε τα θηλυκού γένους θύματά του. Συνελήφθη για το φόνο μιας γυναίκας και ομολόγησε αβίαστα δεκάδες άλλους. Οι Ναζί τον είχαν ήδη στειρώσει, ως διανοητικά ανάπηρο και ύποπτο βιασμού, αλλά δεν μπορούσαν να τον δικάσουν, επειδή ήταν παράφρων, γεγονός που απολάμβανε ιδιαίτερα να αναφέρει. Έλυσαν το πρόβλημα μεταφέροντας τον σε ερευνητικό νοσοκομείο της Βιέννης, όπου χρησιμοποιήθηκε ως ανθρώπινο πειραματόζωο. Στις 8 Απριλίου του 1944, ένα από τα πειράματα στα οποία τον χρησιμοποιούσαν «απέβη» μοιραίο. Πολλοί όμως είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο συγκεκριμένος δολοφόνος ήταν θύμα του ναζισμού που είχε ελάχιστες ανοχές για διανοητικά καθυστερημένους και ενός φιλόδοξου διευθυντή αστυνομίας. Bruno Ludke, 86.

6. Las Poquianchis

Δύο αδελφές, ιδιοκτήτριες οίκου ανοχής στο Μεξικό, στρατολογούσαν “εργαζόμενα κορίτσια”, τα έριχναν στα ναρκωτικά και τα ανάγκαζαν να ικανοποιούν όλες τις εξευτελιστικές και νοσηρές επιθυμίες των διεστραμμένων πελατών τους. Αν τα κορίτσια αρρώσταιναν ή ασχήμαιναν από την κακομεταχείριση και τους αλλεπάλληλους βιασμούς, τα σκότωναν. Μια μέρα η αστυνομία συνέλαβε μια πόρνη με την υποψία ότι απήγαγε νεαρά κορίτσια από την περιοχή. Αυτή ήταν που κατέδωσε τις αδελφές. Όταν οι αστυνομικοί έψαξαν το πορνείο, ανακάλυψαν τα απομεινάρια 11 ανδρών, 80 γυναικών και αρκετών εμβρύων. Οι αδελφές δεν καταδικάστηκαν σε θάνατο, ούτε καν σε ισόβια, παρά μόνο σε 40 χρόνια φυλάκιση. Οι κυρίες Delfina και Maria de Jesus Gonzalez, 90+

5. To Μεταλλικό Δόντι

Τον αποκαλούσαν “Μεταλλικό Δόντι”, λόγω των λευκών, ψεύτικων μεταλλικών δοντιών του. Ο βασιλιάς των Σοβιετικών κανιβάλων, σκότωνε και σέρβιρε τα θύματά του στους καλεσμένους του, στο Καζακστάν. Όταν κάποιοι φίλοι του ανακάλυψαν ένα κεφάλι στην κουζίνα, στάλθηκε σε ψυχιατρικό άσυλο, από το οποίο και δραπέτευσε με δωροδοκία. Συνελήφθη, φυλακίστηκε και δραπέτευσε ξανά. Οι ντροπιασμένες αρχές τον αναζητούσαν για δύο χρόνια, μέχρι που τον εντόπισαν στο Ουζμπεκιστάν. Βρίσκεται σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Nickolai Dzhumagaliev, 100+.

4. Pee Wee

Η επαφή του με τη βία αρχίζει εξ απαλών ονύχων, παρακολουθώντας σε ένα πανηγύρι μια κόμπρα να καταβροχθίζει έναν αρουραίο. Το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας μπαινοβγαίνει σε αναμορφωτήρια όπου συχνά τον κακοποιούσαν. Αιφνιδίασε και σκότωσε έναν διαβόητο δολοφόνο, γεγονός που τον κατέστησε θρύλο. Αποφυλακίστηκε και ασχολήθηκε με φόνους δύο ειδών: τους “φόνους της παραλίας”, όπου σκότωνε ανθρώπους που συναντούσε οδηγώντας, και τους “σοβαρούς φόνους”, κατά τους οποίους σκότωνε άτομα που γνώριζε και αντιπαθούσε. Μετά τη δολοφονία ενός συγκροτούμενου του σε φυλακή υψίστης ασφαλείας, εκτελέστηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991. Donald Gaskins, 100+.

3. Ο Διάβολος της Άσπρης Πόλης

Ήταν γιατρός. Ξεκίνησε με το να κλέβει πτώματα από το ανατομείο της ιατρικής σχολής του Μίτσιγκαν. Μετακομίζει στο Σικάγο όπου αποκτά περιουσία δημιουργώντας μιαν αλυσίδα φαρμακείων. Χρησιμοποίησε τα πλούτη του για να χτίσει μιαν έπαυλη εκατό δωματίων, γεμάτη από θαλάμους αερίων, καταπακτές, δεξαμενές με οξέα, λάκκους με ασβέστη και κρυφές πόρτες με μυστικά περάσματα. Νοίκιαζε δωμάτια και σκότωσε τους περισσότερους από τους ενοικιαστές του, παρέσυρε γυναίκες στην έπαυλη και τις ανάγκαζε να του διαβιβάσουν τα υπάρχοντά τους πριν τις θανατώσει με γκάζι. Όταν η αστυνομία άρχισε να τον υποπτεύεται, έκαψε το κάστρο των βασανιστηρίων. Τα πτώματα των θυμάτων του βρέθηκαν στα ερείπια. Ο όρος "serial killer" ανακαλήφθηκε συγκεκριμένα για αυτόν! Herman Mudgett (H.H. Holmes), 200+.

2. Το «αταίριαστο» ζευγάρι

Δυο άνδρες. Γιος αλκοολικού αυτόχειρα και πόρνης ο πρώτος, τραυμάτισε μικρός το μάτι του με ένα μαχαίρι και, καθώς η μητέρα του δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον, το έχασε. Συχνά τον έστελνε σχολείο ντυμένο με κοριτσίστικα ρούχα. Άρχισε την εγκληματική του σταδιοδρομία καρφώνοντας ένα μαχαίρι στην πλάτη της και στη συνέχεια ασέλγησε στο πτώμα της. Έμεινε δέκα χρόνια σε ψυχιατρείο. Μετά την αποφυλάκισή του επιδόθηκε σε ένα όργιο φόνων.

Το άλλο μισό του ζευγαριού ήταν ακόμα πιο διαταραγμένο. Ένας πνευματικά ανισόρροπος τύπος που του άρεσε να φοράει γυναικεία ρούχα και να τρώει ανθρώπινο κρέας. Ο μόνος λόγος που ο σύντροφός του δεν συμμετείχε στα “γεύματα”, ήταν το γεγονός ότι δεν του άρεσε η σάλτσα barbeque που χρησιμοποιούσε ο φίλος του!

Το “αταίριαστο ζευγάρι” διακρίθηκε για φόνους ανθρώπων που έκαναν ωτοστόπ. Συχνά απλά τους χτυπούσαν με το αυτοκίνητο, όταν δεν είχαν ιδιαίτερη όρεξη να τους σκοτώσουν με βασανιστήρια. Τα προβλήματα άρχισαν όταν ο πρώτος άρχισε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με την επτάχρονη ανιψιά του δεύτερου.

Ομολόγησαν πάνω από 500 φόνους, αλλά οι ειδικοί αμφισβήτησαν αυτό το νούμερο και το κατέβασαν στο πιο λογικό 200. Ο πρώτος εκτελέστηκε το 2001 ενώ ο δεύτερος πέθανε από κίρρωση του ήπατος ενώ ήταν καταδικασμένος έξι φορές ισόβια. Henry Lee Lucas και Ottis Toole, 500+!

1. Το τέρας των Άνδεων

Διώχτηκε από το σπίτι του σε ηλικία οκτώ ετών, όταν η μητέρα του διαπίστωσε πως κακοποιούσε τη μικρότερη αδελφή του. Τον μάζεψε ένας παιδόφιλος ο οποίος και τον βίασε. Μέχρι το 1978 υπολογίζεται πως είχε σκοτώσει πάνω από 100 κοπέλες στο Περού. Διέφυγε στο Εκουαδόρ, όπου σκότωνε, κατά μέσο όρο, τρία κορίτσια την εβδομάδα επειδή ήταν “πιο τρυφερά και αθώα”. Το 1980 συνελήφθη και ομολόγησε. Αρχικά οι αστυνομικοί δεν πίστευαν τον αριθμό των δολοφονιών που παραδέχτηκε, αλλά σύντομα τα ευρήματα τους έπεισαν ότι βρίσκονταν μπροστά στον πλέον “παραγωγικό” δολοφόνο όλων των εποχών. Καταδικάστηκε σε ισόβια. Pedro Alonso Lopez, 600+!

http://eglima.wordpress.com/2008/07/08/serial_killers_2/
Από εδώ το πήρα.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ PART 2

2009-10-30T16:30:00.000+02:00

Είμαι, αν όχι άθεη, τουλάχιστον άθρησκη. Δεν πιστεύω στον Γιαχβέ, Χριστό, Αλάχ, Βούδα ή όπως αλλιώς γουστάρουν να τον ονομάσουν. Ίσως υπάρχει κάποιο ανώτερο ον, κάτι το οποίο μας δημιούργησε βρε αδελφέ (πράγμα για το οποίο πραγματικά αμφιβάλλω), αλλά 99/100 (πάντα 1/100 περιθώριο λάθους σε τέτοιου είδους θεωρίες) δεν είναι κάποιος από αυτούς που λατρεύονται απ' τους ανθρώπους.
"Θεός" είναι η ανθρώπινη παρηγοριά, φόβος, απορία. Ο άνθρωπος, τόσο μικρόμυαλος και κουτός, θεοποιεί κάτι που δεν μπορεί να εξηγήσει, ιδίως όταν αυτό το "κάτι" το φοβάται (παλιά: κεραυνός, τρικυμία κτλ, τώρα: θαύματα, τύχη, ατυχία κά). Επίσης, θέλει να παρηγορήται μια ένοια "δικαιωσύνης", απ' την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Έτσι, τα κορόιδα παρηγοριούνται με τη σκέψη ότι "μετα θάνατον" θα επιβραβευθούν με την "αιώνια ευτυχία" στον "παράδεισο", "ιλίσια πεδία", "νιρβάνα", κοκ, ενώ οι "κακοί" θα πέσουν στην "αιώνια τιμωριά", στην "κόλαση", "τάρταρα" κτλ.
Αυτό που μας δίδαξε ο Ιησούς, είναι ωραίο. Μας είπε να μην κάνουμε στους άλλους πράγματα που δε θα θέλαμε να κάνουν σ' εμάς, να βοηθάμε, νασυγχωρούμε και να είμαστε ανιδιοτελείς. Βέβαια, η πολλή ανιδιοτέλεια δεν είναι φυσική στον άνθρωπο. Αν ήταν, το είδος μας θα είχε εξαφανιστεί προ πολλού. "Αγαπάτε αλλήλους", φίλους κι εχθρούς. Δε γίνεται να μας πατάει όμως ο άλλος και 'μεις να μην αντιδράμε. Anyway, ουσιαστικά μας δίδαξε τη "συνείδηση" και τις "ηθικές αρχές", (πράγματα τα οποία κάποιοι έχουν έμφυτα και δε χρειάζοναι καμία θρησκεία να τους τα πει και για αυτό υπάρχουν άθεοι που είναι καλοί άνθρωποι), άσχετο αν μετά οι εκμεταλευτές άνθρωποι την άλλαξαν προς το συμφέρον τους φυσικά.
Η ανθρωπότητα χρειάζεται έναν ανώτερο "διαιτητη", απ' τον οποίο τίποτα δεν ξεφεύγει. Ο Ιησούς μας δίδαξε κάτι ωραίο, όπως είπα, τις ηθικές αρχές. Έτσι κι Βούδας, κι ο Μωάμεθ κοκ. Ήταν έξυπνοι άνθρωποι, οι οποίοι κατάλαβαν πως έπρεπε να διδάξουν στους ανθρώπους να μην τρώγονται μεταξύ τους, και ότι αν τους έλεγαν "εγώ ο άνθρωπος σας λέω τι πρέπει να κάνετε", δεν θα τους άκουγε κανένας. Έτσι ισχυρίστηκαν ότι είναι Θεοι.
Δεν είμαστε έτοιμοι για τον αθε'ι'σμο. Ακόμα κι εγώ που μιλάω, εύχομαι να κάνω λάθος. Είναι ωραία να πιστεύεις ότι δεν τελειώνουν όλα με τον θάνατο, όσο φυσικός κι αν είναι. Κατά πάσα πιθανότητα, ο φόβος της κόλασης κι η ελπίδα του παραδείσου είναι το μοναδικό που μας κρατάει απ' το να αλληλοσκοτωθούμε.
Θεωρώ λοιπόν γεναίο τον άνθρωπο που απελευθερώνεται απ' τα δεσμά της θρησκείας, για τρεις λόγους. Πρώτον, γιατί προφανώς πρέπει να ξεχάσουν την παρηγοριά (αλλά και τον φόβο) που τους προσφέρει, δεύτερον γιατί πρέπει να δεχτεί ότι ο άνθρωπος είναι ένα ον που δημιουργήθηκε τυχαία, και οδηγούμαστε στον τρίτο, ότι δηλαδή αν ισχύουν όλα αυτά, εμένα τι με εμποδίζει απ' το να βλάψω τους γύρω μου για να ανέλθω, να "πατήσω επί πτωμάτον";
Αυτά για την ώρα...

ΥΓ Στο side του Doppelganger (http://doppelsden.blogspot.com/) έχουμε συζητήσει για αυτό το θέμα και κάποια είναι αποσπάσματα αυτών που έγραψα εκεί, γιατί βαριόμουν να τα ξαναγράφω.

ΣΒΗΣΜΕΝΕΣ ΑΞΙΕΣ

2009-10-26T23:24:00.000+02:00

Μικρά ποιηματάκια,
με εφηβικά στιχάκια,
για αγάπη και σχολειό,
και των ανθρώπων το μυαλό.

Ονόματα, ομάδες,
σύμβολα, εικόνες, μπάντες,
όλ’ ανακατεμένα,
στα θρανία μας γραμμένα.

Αστείες οι ζωγραφιές,
οργίζουν τους καθηγητές,
γιατί τους κάνουν χρόνια,
τα κεφάλια σαν μπαλόνια.

Ιδέες κι αντιλήψεις,
της χαράς μας και της θλίψης,
κουρασμένα τα παιδιά,
ψάχνουν να βρουν τη διαφορά.

Αδειάζουνε το νέφτι,
το παιδί βγάζουνε φταίχτη,
σβήνουν μολύβια, στυλό,
και της αλήθειας τον παλμό.

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

2009-10-22T22:24:00.000+03:00

"Το Παράπονο"

Εδώ στου δρόμου τα μισά,
Έφτασε η ώρα να το πω.
Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ,
Γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα,
Το λέω και τ' ομολογώ.
Σα να 'μουν άλλος κι όχι εγώ,
Μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει,
Όσο κι αν το κυνηγά.
Πάντα πάντα θα 'ναι αργά
Δευτερη ζωή δεν έχει!

Οδυσσέας Ελύτης

Την πρώτη φορά που το άκουσα από την Ελευθερία Αρβαντιτάκη μου είρθε να κλάψω. Κάθε φορά που το ακούω, ανατριχιάζω! Πρόκειται για ένα καταπληκτικό ποίημα, ίσως το πιο βαθυστόχαστο που γράφτηκε ποτε.
Είναι τρομαχτικός ο αριθμός των ανθρώπων τους οποίους αντιπροσωπεύει. Άνθρωποι που πέρασαν τη ζωή τους σαν να ήταν κάποιος άλλος. Άνθρωποι που ξεκίνησαν για αλλού και κατέληξαν κάπου εντελώς διαφορετικά, κάπου που ποτέ τους δεν ήθελαν να πάνε. Και δυστυχώς, δεύτερες ευκαιρίες δεν υπάρχουν...

AY...AY...AY...TΙΑΣ!

2009-10-21T13:53:00.000+03:00

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα έχετε δει ή έστω ακούσει για την ανακάληψη του "Ράδιο Αρβύλα" για τον Γιώργο (όχι τον Γιωργάκη, τον Αυτιά!). Σε περίπτωση που δε γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται, δείτε εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=VZy1TONHC0A&feature

Ένα ωραίο πρωινό λοιπόν, ο κύριος (pardon?) Γιώργος Αυτιάς αποφάσισε να πάρει live συνέντευξη από τον κύριο Ζορό. Την επόμενη, το ξαναπρόβαλλε, όχι ως μαγνητοσκότηση, αλλά... ως live! Έπιασε ψιλή κουβεντα με το video! Κι αν νομίζετε ότι αυτό είναι το άκρον άοτον της βλακείας, κάνετεμεγάλο λάθος! Ακολούθησε και δεύτερη μέρα video speaking! Ντεμέκ (εμ τι Σαλονικιά είμαι;) ότι μιλούσε με τον Ζοριάδη μας!
Πρόκειται πραγματικά για μια προσβολή στον χώρο της ελληνικής δημοσιογραφίας! Τώρα θα μου πείτε, της ελληνικής δημοσιογραφίας τόσα της κάνουνε, αυτό θα την προσβάλει; Δεν έχει σημασία! Σ' όσο άσχημη κατάσταση κι αν βρίσκεται, αυτό υπερβαίνει τα όρια! Μα να κορο'ι'δεύει τόσο κατάμουτρα τον κόσμο; Σ' ένα site (ο Jo να το κάνει!) λένε ότι το έκανε για πλάκα, κι κόσμος "τσίμπησε"! Οι πιθανότητες να είναι αλήθεια αυτό είναι λιγότερες απ' το να μην κλέψουν καθόλου το δημόσιο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ! Αλλά ακόμη κι αν ισχύει, τέτοιου είδους πράγματα μας δείχνουν τι "διαμάντια" κάνουμε δημοσιογράφους!

Η ΓΥΝΑΙΚΑ

2009-10-19T15:01:00.000+03:00

Τα πράσινα μάτια της
Κοιτούσαν πουθενά
Και τον καθένα.
Ήταν δυο κάρβουνα
Κι ήταν σβησμένα.

Τα κόκκινα χείλη της
Χαρά φανέρωναν
Ή μήπως θλίψη;
Το γέλιο της ζούσε
Ή είχε σβήσει;

Στα λευκά μάγουλά της
Δάκρυα έλαμπαν
Ή μήπως όχι;
Απ’ αυτήν έβγαιναν
Ή απ’ το βρόχι;

Η καρδιά της χτυπούσε
Κι εγώ την άκουγα
Ή κάνω λάθος;
Ήταν ζωντανή
Ή ήμουν μονάχος;

ΥΓ1 Επειδή έχω ερωτηθεί, ό, τι δεν γράφει άλλο όνομα ή ιστοσελίδα, όπως αυτό, είναι δικά μου δημιουργήματα. Επίσης, το ίδιο ισχύει και για τις εικόνες που γράφουν "CD", απ' το "Carpe Diem".
ΥΓ2 Συνεντεύξεις θα βάζω όποτε μπορώ, κι όχι κάθε Κυριακή. Δε βγαίνω, καταλαβαίνετε...

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ...

2009-10-17T00:43:00.000+03:00

Έλληνες συνθέτες υπήρξαν πολλοί. Καλοί Έλληνες συνθέτες, αρκετοί. Κορυφαίοι Έλληνες συνθέτες, δύο. Κορυφαίος Έλληνας συνθέτης, αφιερωμένος στη μουσική κυριολεκτικά "ψυχή τε και σώματι", μόνο ένας. Ανώτερος από όλους, σαν κανείς τους να μην μπορεί να τον αγγίξει, ο Μάνος Χατζιδάκις, βρισκόταν, βρίσκεται και θα βρίσκεται πάντα ένα βήμα πιο πάνω απ' τους υπόλοιπους μουσικούς. Με τις τρίλιες του να σου τρυπούν την καρδιά, τις μελωδίες να σε ταξιδεύουν σε τόπους μαγικούς και τους στίχους να σε ξεναγούν σ' αυτούς τους τόπους (οι περισσότεροι ήταν του Νίκου Γκάτσου, πολλοί όμως και δικοί του).Σπανίως συναντάς συνθέτες παγκοσμίως που να παντρεύουν τόσο ταιριαστά την κατά πολύ περίεργο τρόπο "ανάλαφρη" μελωδία με το απύθμενο βάθος, αρμονικό και πνευματικό...
Κατηγορήθηκε, περιγελάστηκε, κυρίως όμως, αγαπήθηκε. Αγαπήθηκε απ' όσους βλέπουν την ουσία των πραγμάτων, την ουσία της μουσικής του. Αγαπήθηκε απ' όσους δεν τον έκριναν με βάση ανόητες πολιτικές πεποιθήσεις ή τα στενά όρια των σεξουαλικών πεποιθήσεων. Γιατί ο Μάνος ήταν ελεύθερο πνεύμα, απαλλαγμένο από τέτοιου είδους προκαταλήψεις. Η μουσική ήταν η ζωή του. Δε συνέθετε για να ζει, ζούσε για να συνθέτει. Και δεν έγραφε για επαναστατικούς αγώνες, παρά για έρωτα, αγάπη, πάθος. Για οτιδήποτε. Για έναν άνθρωπο, για μια πόλη, για μια δουλειά, για μια στιγμή...
Είναι σχεδόν αστείο να λένε έναν άνθρωπο σαν αυτόν δεξιό. Ναι, ήταν φίλος του Καραμανλή. Ναι, ψήφιζε Νέα Δημοκρατία. Όχι, δεν ήταν δεξιός. Ήταν ο πιο αναρχικός άνθρωπος που μπορώ να φανταστώ. Απλώς ήταν με το δικό του, ξεχωριστό τρόπο. Ποιος άλλος θα μπορούσε να καυτηριάσει την εθνική εθνοκαπηλία, παίζοντας απλώς τον ύμνο της Βέρμαχτ την 28η Οκτωβρίου;
Σίγουρο είναι πως δεν ήταν αριστερός. Απεχθανόταν τον ξύλινο λόγο τους, τον βίαιο τρόπο επιβολής τους. Όπως πολύ εύστοχα και χιουμοριστικά απάντησε στους φίλους του όταν τον ρώτησαν γιατί ψηφίζει δεξια, «Γιατί μου επιτρέπει να τη βρίζω. Τολμάς να βρίσεις το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ; Θα σε κρεμάσουν ανάποδα! Η Δεξιά μου το επιτρέπει».

Οι μικρόμυαλοι και ζηλόφθονές άνθρωποι προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τον υποβιβάσουν. Χρησιμοποιούσαν αυτά τα δύο όπλα. Το ότι δεν ήταν αριστερός και το ότι ήταν ομοφυλλόφιλος. Τον χτύπησαν πολλές φορές και σκληρά, κυρίως μέσω του τύπου (ευτυχώς δεν υπήρχε τηλεόραση, φανταστείτε τις κλώσσες στα μεσημεριανά να κορο'ι'δευουν τον Χατζιδάκι όπως ο Καρβέλας τον Λαζόπουλο, και χειρότερα!...). Εκείνος όμως δε δίσταζε να πει την αλήθεια. Όταν ρωτήθηκε για τις ευαισθησίες και τις ιδιαιτερότητες που κάνουν κάποιον να είναι καλλιτέχνις είπε το τολμηρότατο κι ίσως ανατρεπτικό: «Κάποιος για να είναι καλλιτέχνης πρέπει να είναι ή αριστερός (αναφερόμενος στον Μίκη Θεοδωράκη, τον άλλον "κορυφαίο", ο οποίος τον στύριζε, ασχέτως με τους διχασμούς που υπήρχαν ανάμεσα στους διχασμένους υποστηρηκτές του μεν και του δε) ή ομοφυλόφιλος. Ε λοιπόν εγώ αριστερός ΔΕΝ είμαι!». Μια περίοδο απαγορευόταν να παίζουν, στις εξετάσεις για καθηγητές μουσικής, τραγούδια του. Ο Μάνος βρήκε την ευκαιρία και έκρινε σκληρά την κυβέρνηση. «Στην εφημερίδα “Ποντίκι” διαβάζω στις 29 Σεπτεμβρίου πως στον διαγωνισμό που προκήρυξε το Υπουργείο Παιδείας για καθηγητές μουσικής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, απαγόρευσαν στους διαγωνιζόμενους να μεταχειρίζονται τραγούδια μου. Μόνο προσευχές και πατριωτικά εμβατήρια. Πολύ σωστά! Τα τραγούδια μου διδάσκουν την ανυπακοή και την ερωτική ανεξιθρησκία και παντοδυναμία στις πράξεις των νέων. Κι εφόσον τα τραγούδια μου είναι υψηλών προδιαγραφών ασκούν ως είναι φυσικό επιρροή στους μαθητές. Και φυσικά, κατόπιν αυτού, πώς θα ηχήσουν και πώς θα δεχτούν τα νεκρόφιλα περί πατρίδος και εκκλησίας που καλούνται να διδαχτούν στην επίσημη δημόσια εκπαίδευση; Όχι, νομίζω πως η εξεταστική επιτροπή εστάθη στο ύψος της... Απηγόρευσε ό,τι αναζωογονεί τους νεανικούς οργανισμούς. Οι νεολαίοι οφείλουν να είναι νεκροί, με εμβατήρια και προσευχές ώσπου να τοποθετηθούν, νεκροί επίσης ,στους νόμιμους πολιτικούς σχηματισμούς της ενδόξου γηραιάς πατρίδος ημών».
(ΣΚΑΪ, 14/10/1989)
Κλείνοντας θέλω να επισημάνω ότι αυτό δεν ήταν ένα βιογραφικό post, απ' αυτά που γράφουν πού γεννήθηκε ή πότε πέθανε. Αυτές είναι πληροφορίες που μπορείτε να βρείτε οπουδήποτε στον κόσμο του internet. Εδώ γράφω για τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι εγώ αυτόν τον τόσο χαρισματικό άνθρωπο. Δεν τον γνώρισα (φυσικά), ούτε θυμάμαι να σας πω πότε γεννήθηκε, ποιο ήταν το όνομα της μητέρας και του πατέρα του. Απλώς άκουσα τη μουσική του, διάβασα κάποια λόγια του και τον γνώρισα μέσα απ' αυτά...

«Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι :

Αδιαφορώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Πιστεύω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.» Μάνος Χατζιδάκις.

ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ...

2009-10-16T00:01:00.002+03:00

"Το Νησί"

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;» «Όχι, δεν μπορώ», απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ,βοήθησέ με», είπε η Αγάπη..
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου», της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια. «Λύπη, άφησέ με να έρθω μαζί σου». «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου», είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη, αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στη στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση: «Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος», της απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;»ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Μάνος Χατζιδάκις

"Μαραμπού"

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπο ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό,
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά παρά πολύ,
που είναι όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε ποτέ, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.

Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω σε χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό -
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου οπού 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να τηνε λησμονήσει.

Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,
και την Αγία της Άβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκοιτούσε.

Κι εγώ, που μόνον εταιρών εγνώριζα κορμιά,
κι είχα μιαν άβουλη ψυχή δαρμένη απ' τα πελάη,
μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά
και, σαν προφήτη, εκστατικός την άκουα να μιλάει.

Ένα μικρό της πέρασα σταυρόν απ' το λαιμό
κι εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι
κι ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,
όταν εφθάσαμε σ' αυτήν που θα 'φευγε, την πόλη.

Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,
ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακά μου,
και μια φωτογραφία της στην πλώρη ήταν για με
όαση, που ένας συναντά μεσ' στην καρδιά της Άμμου.

Νομίζω πως θε να 'πρεπε να σταματήσω εδώ.
Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αγέρας με φλογίζει.
Κάτι άνθη εξαίσια τροπικά του ποταμού βρωμούν,
κι ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.

Θα προχωρήσω!... Μια βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκυ, τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα, τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά, χαμένα σπίτια επήρα.

Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,
κάποια μ' άρπαξ' απότομα, γελώντας, το καπέλο
(παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών)
κι εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.

Μια κάμαρα στενή, μικρή, σαν όλες βρωμερή,
οι ασβέστες απ' τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,
κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,
με σκοτεινά, παράξενα, δαιμονισμένα μάτια.

Της είπα κι έσβησε το φως. Επέσαμε μαζί.
Τα δάχτυλά μου καθαρά μέτρααν τα κόκαλά της.
Βρωμούσε αψέντι. Εξύπνησα, ως λένε οι ποιητές
«μόλις εσκόρπιζεν η αυγή τα ροδοπέταλά της».

Όταν την είδα και στο φως τ’ αχνό το πρωινό,
μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,
που μ' ένα δέος αλλόκοτο, σαν να 'χα φοβηθεί,
το προτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.

Δώδεκα φράγκα γαλλικά... Μα έβγαλε μια φωνή,
κι είδα μια εμένα να κοιτά με μάτι αγριεμένο,
και μια το πορτοφόλι μου... Μ' απόμεινα κι εγώ
έναν σταυρό απάνω της σαν είδα κρεμασμένο.

Ξεχνώντας το καπέλο μου βγήκα σαν τον τρελό,
σαν τον τρελό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,
φέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,
που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάμαμε μαζί
πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει,
πως είμαι παλιοτόμαρο και πως τραβάω κοκό.
Μ' αν ήξεραν οι δύστυχοι, θα μ' είχαν συχωρέσει...

Το χέρι τρέμει... Ο πυρετός... Ξεχάστηκα πολύ,
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω...

"Αντινομία"

Ο έρωτας σου μια πληγή και τρεις κραυγές
Στη κόντρα σκούζει ο μακαράς καθώς τεζάρει.
Θαλασσοκόρη του βυθού - χίλιες οργές -
του Ποσειδώνα εγώ σε κέρδισα στο ζάρι.

Και σ' έριξα σ' ένα βιβάρι σκοτεινό
που στέγνωσε και ξανεμίστηκε το αλάτι.
Μα εσύ προσμένεις απ' τον δίκαιον ουρανό
το στεριανό, το γητευτή, τον απελάτη.

Όταν θα σμίξεις με το φως που σε βολεί
και θα χαθείς μέσα σε διάφανη αμφιλύκη
πάνω σε πράσινο πετούμενο χαλί,
θα μείνει ο ναύτης να μετρά το άσπρο χαλίκι.

Νίκος Καββαδίας

"Μονόγραμμα"

Θά πενθώ πάντα — μ’ακούς; — γιά σένα,
μόνος, στόν Παράδεισο
Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός
Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.
ΙΙ.
Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια
Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουσαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά “πίστεψέ με” και τα “μή”
Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική
Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες
Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο μέ τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά
Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.
ΙΙΙ.
Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα
Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε
Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό “τί” καί τό “έ”
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά
Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:
Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή
Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου
νά μιλώ για σένα καί για μένα.
ΙV.
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό, μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας, μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός, μ’ακούς
Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς
Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα, μ’ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν πετρώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά, μ’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα– ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία, μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς
Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς, μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι, μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος, μ’ακούς
Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς, μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης, μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει- ακούς;
ποιος γυρευει τον αλλο,ποιος φωναζει-ακους;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.
V.
Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό
Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι
Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά
Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης
Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή
Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα μ’όλα της τά βοτάνια
Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’ αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.
VI.
Έχω δεί πολλά καί η γή μές απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας
Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί
Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !
Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί
Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !
VII.
Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα
Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΜΙΣΗ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΣΤΟ ΝΕΡΟ
ΚΑΙ ΜΙΣΗ ΝΑ ΣΕ ΚΛΑΙΩ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ…

Οδυσσέας Ελύτης

I' M BACK!!!

2009-10-14T15:46:00.001+03:00

Είμαι ανεκδιήγητη, το ξέρω. Πάνω από 2 βδομάδες έχω να γράψω. Δεν έβαλλα και 2 συνεντεύξεις... Θα δικαιολογηθώ με το χιλιοειπωμένο "πνιγόμουν". 10-13 Οκτωβρίου, Αλεξανδρούπολη, να βοηθήσουμε το νονό, που κατέβηκε για βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ(!) και παρεμπιπτόντως έχασε για 20 ψήφους. Παρεβρέθηκα σε ομιλία του και του δίπλωνα ψηφοδέλτια και του τα' βαζα σε φακέλους, ώστε να μοιραστούν έτοιμα, σταυρωμένα. Μέχρι που σταύρωσα ένα! Αλλά, ο Big Jo από πάνω, με τιμώρησε (λέμε τώρα) που παρενέβηκα τις αρχές μου, και μου έστειλε αλεργικό σοκ! Το Σάββατο πριν τις εκλογές ήμουν στο κρεβάτι με εξανθήματα παντού, πρησμένο πρόσωπο και πυρετό, εξαιτίας ούτε εγώ ξέρω πιανού φαγητού! Καλά να πάθω, να μάθω να μη βοηθάω το ΠΑΣΟΚ! Τώρα, γάμος φίλων, κατατακτήριες στην αρμονία μουσικής, γραπτές (5 ώρες!) και προφορικές (φρίκη!), σημαία 28ης. (Πώς αντέχουν και το κρατάνε έτσι αυτό το τέρας; Πάνω από μιάμιση φορά το ύψος μου! Όχι πως είμαι και υπόδειγμα ύψους, αλλά... Το χέρι μου βγήκε, μ' αυτόν τον ηλίθιο τρόπο που με βάλλαν να την κρατάω!) Και το τελιωτικό χτύπημα; Κάηκε ολωσχερώς το δάσος του χωριού μου στην Εύβοια, του Αγίου-Γεωργίου! Το κάψαν κι αυτό, και ησύχασαν!
Τώρα όμως, επανήλθα δριμύτερη! Κι επειδή το πιο επίκαιρο θέμα είναι η πολιτική φυσικά, θα ασχοληθώ μ' αυτήν.
Κατ' αρχήν, όποιος χάρηκε που το ΠΑΣΟΚ πήρε τέτοιο ποσοστό, νομίζω ότι διαβάζει λάθος blog. Δε λέω ότι ήθελα να βγει η Νέα Δημοκρατία (φυσικά) ούτε κάποιο άλλο κόμμα. Το ποιος θα βγει πρώτος μ' αφήνει παγερώς αδιάφορη, μιας που όλη είναι το ίδιο άχρηστοι. Αλλά αυτά τα έχουμε ήδη πει. Τώρα, προσωπικά παρακαλούσα να μην πάρει αυτοδυναμία το ΠΑΣΟΚ, ώστε να συνεργαστεί με κάποιο αριστερό κόμμα ή να επαναληφθούν οι εκλογές ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα. Κάτι να τους τρίξει τέλος πάντων τα δόντια ή και να σπάσει το δικομματισμό (ναι καλά!). Τώρα ο Γιωργάκης έχει πάρει το μαστύγιο κι αλωνίζει. 160 βουλευτές! Αν είναι δυνατόν!
Βέβαια, υπάρχουν κάποιες αρχικές κινήσεις του που μ' αρέσουν. Τι έγινε Βαγγέλη, τον χάσαμε τον εφοδιασμό; Δε θα καταληστεύουμε το κράτος τόσο εύκολα; Όπως κι η κατάργηση του υπουργίου Μακεδονίας-Θράκης. Δε χρειάζεται να φωνάζουμε ότι η Βόρεια Ελλάδα είναι δικιά μας, αμφισβητώντας το οι ίδιοι! Και βέβαια, μου αρέσει το γεγονός ότι οι μισοί υπουργοί είναι γυναίκες και ότι οι περισσότεροι είναι καινούριοι στην πολιτική. Δεν έχουν αυτή τη "λίγδα", τη "βρώμα" της πολιτικής... ακόμη!
Παρ' όλα αυτά, όπως είπε χθες κι ο Λαζόπουλος, αυτές είναι οι φωτογραφίες του γάμου. Κάτσε να περάσει ο καιρός... Ήδη, από οικογενειακή φίλη σχετική με την πολιτική γνωρίζω ότι η υπουργός αγροτικής ανάπτυξης είναι μεγάλο λαμόγιο. Οι καημένοι οι αγρότες, την έβαψαν!
Όπως τα βλέπω εγώ τα πράγμτα, υπάρχουν 2 πιθανότητες. Ή ο Γιωργάκης θα τα πάει καλά και θα βλέπουμε τη χαμογελαστή φατσούλα του για άλλη μια τετραετία, ή θα τα κάνει θάλασσα (εντυπωσιακό...) και σε 4 χρόνια, αν όχι νωρίτερα, θα έχουμε τον πρώτο πρωθυπουργό θηλυκού γένους. Όλοι καταλάβατε σε ποιον αναφέρομαι, ε; Μάλιστα, η αξιότιμη Κόμησα Δράκουλα, κόρη του αύμνηστου (αμην και πότε, Jo μου) Κόμη Δράκουλα, είναι πολύ πιθανό να αναλάβει τα ηνία της χώρας μας. Γιατί για τα ηνία του κόμματος, είναι το μόνο σίγουρο. Βέβαια, ως κλασσική Σαλονικιά, υποστηρίζω τον κ. Ζορό, αλλά τι να γίνει, θα τ' αντέξω...

ΥΓ: On the bright side, όλοι θυμάστε τι είχε πει ο Κόμης Μαρίκας Βλαντ. Δε θα πεθάνει αν δε γίνει πρωθυπουργός η κορούλα του. Άντε, να γίνει, να τελειώνουμε.

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ (PART 2)

2009-09-30T19:22:00.000+03:00

Αφού περιμέναμε για περίπου μισή ώρα, ήρθε το ασθενοφόρο.
-Πώς σε λένε; ρώτησε η υπάλληλος του ΕΚΑΒ.
Καμία απάντηση.
-Πώς σε λένε;
Τίποτα.
-Πώς σε λένε, άνθρωπέ μου; επανέλαβε για τρίτη φορά, χτυπώντας τον ελαφρώς στο πρόσωπο.
-Λευτέρη... αποκρίθηκε ξεψυχισμένα εκείνος.
-Λευτέρη, μπορείς να περπατήσεις;
Κατά τη διάρκεια της "ανάκρισης" παρατήρησα καλύτερα τον άνδρα.
Δεν έδειχνε πολύ μεγάλος. Τριάντα χρονών το πολύ. Παρ' όλα αυτά, ήταν ισχνός κι είχε σακούλες κάτω απ' τα μάτια. Αν δεν υπήρχε αυτή η βασανισμένη έκφραση στο πρόσωπό του και δεν ήταν τόσο καταβεβλημένος από τις κακουχίες της ζωής, θα τον χαρακτήριζα όμορφο. Ποιος ξέρει τι του είχε συμβεί... Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι σκέφτονται οι άλλοι; Τι προβλήματα έχουν, τι σκοπεύουν να κάνουν, τι θα κάνατε εσείς στη θέση τους... Είναι κάτι που κάνω πολύ συχνά, αλλά ποτέ στη ζωή μου τόσο πολύ. Δεν ξέρω πως το αποκαλούνε, ενδιαφέρον ίσως, εγώ πάντως το λέω περιέργεια με μια δόση ανησυχίας. Περιέργεια γιατί θα έδινα τα πάντα για να μάθω τι τον είχε χτυπήσει τόσο σκληρά ώστε να καταστρέψει σε τέτοιο βαθμό τη ζωή του, κι ανησυχία γιατί θα έδινα άλλα τόσα για να τον απαλλάξω απ' αυτό. Αυτό το αίσθημα κράτησε μόνο λίγα δευτερόλεπτα, όμως δε θα το ξεχάσω ποτέ...
Όταν κατέβηκαν, το λεωφορείο ξεκίνησε. Μετά από λίγο φτάσαμε στον προορισμό μας,
-Γιατί δεν έκανες τίποτα; Γιατί δεν τον βοήθησες; ρώτησα τη Μαρία.
-Φοβόμουν.
-Τι φοβόσουν;
-Μήπως ήταν νεκρός.
Δεν απάντησα. Δεν τη χλεύασα, όπως συνηθίζω όταν ακούω κάτι ανόητο. Ίσως γιατί μέσα μου ένοιωθα ότι δεν ήταν και τόσο...
Με την ώρα η γιορτινή ατμόσφαιρά μας συνεπήρε και το γεγονός πέρασε στη λήθη. Έμεινε μόνο η ευχαρίστηση. Αυτή η ευχαρίστηση που νιώθουμε όλοι όταν κάνουμε κάτι σημαντικό, κάτι που μετράει.
Στο λεωφορείο όμως της επιστροφής, η Μαρία φώναξε:
-Κοίτα ποιος είναι εκεί!
-Ο Λευτέρης!
Καθόταν μισολιπόθυμος στη στάση.
Δεν είχα κάνει τίποτα...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΣΗ ΝΟ2. Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

2009-09-27T16:00:00.000+03:00

ΣΥΝΕΝΤΕΥΣΗ ΝΟ1. Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

2009-09-20T11:59:00.000+03:00

Αποφάσισα, κάθε Κυριακή, να σας παραθέτω από μία συνέντευση κάποιου διασήμου προσώπου, απ' αυτά τα διαμάντια που κυκλοφορούν στην Ελλάδα...

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ PART 1

2009-09-16T14:14:00.000+03:00

Αρχικά, θέλω να δηλώσω ότι ο μόνηος Θεός στον οποίο πιστεύω είναι ο ΠΑΟΚ! Δεν τα γράγω αυτά ως θρήσκο άτομο, αλλά ως άνθρωπος ο οποίος τα βλέπει όλα αντικειμενικά.
Για το νόημα του Θεού και της θρησκείας στο μυαλό των ανθρώπων θα μιλήσω κάποια άλλη φορά. Σήμερα θέλω να αναφερθώ σε ένα επιχείρημα το οποίο πολύ συχνά χρησιμοποιούμε εμείς οι άθεοι. Πρόκειται για το γεγονός ότι ο κόσμος πάει απ' το κακό στο χειρότερο και δε γίνεται τίποτα για αυτό. Πού είναι λοιπόν ο περιβόητος, φιλέσπλαχνος Θεός;
Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει Θεός. (Υποθετικά μιλάμε παιδιά, μην κάνετε έτσι! Δε θέλω να δείξω προτίμηση προς κάποια θρησκεία, για αυτό ας τον πούμε Big Jo.) Ωραία! Ο Jo λοιπόν δημιουργεί τον κόσμο, και μετά αρχίζει να τον κυβερνάει όπως Αυτός νομίζει καλύτερα. Θα μας άρεζε κάτι τέτοιο; Οι άνθρωποι θέλουμε απ' τη φύση μας να κάνουμε του κεφαλιού μας, είτε αυτό είναι καλό, είτε όχι. Με τον να επεμβαίνει ο Jo, σώζοντας όποιους θεωρεί καλούς και τιμωρόντας αυτούς που θεωρεί κακούς, επεμβαίνει στην ελεύθερή μας βούληση. Δε θα αναφερθώ στο αν θα κρίνει σωστά τους ανθρώπους ή αν θα υπάρχει διαστρεύλωση της ένοιας σωστού-λάθους, μια έννοια η οποία είναι εξάλλου δύσκολη. Ας δεχτούμε ότι ο Jo είναι πραγματικά πανάγαθος. Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι έχουμε έναν πλανήτι που δουλεύει ρολόι, ένα περιβάλλον καθαρό κι αμόλυντο, έναν μέρος δίχως δίχως αδικία κι έναν... κόσμο υποδουλωμένο!
Αν δεχτούμε ότι ο Jo υπήρχε και ήθελε να λέγεται πανάγαθος και φιλέσπλαχνος πρέπει να αφήσει τους ανθρώπους να πορευτούνε μόνοι τους στη ζωή. Το μεγαλύτερό μας αγαθό είναι η προσωπική μας ελευθερία, το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε, ακόμη κι αν αυτό μας οδηγεί στην καταστροφή. Διότι, όπως είπε ο προσωκρατικός φιλόσοφος Δημόκριτος: "Η φτώχια στα δημοκρατικά καθεστώτα είναι τόσο προτιμότερη από τη λεγόμενη ευημερία που εξασφαλίζουν οι τύραννοι όσο είναι η αλήθεια από τη δουλεία."

Αν λοιπόν θέλουμε να εξηγήσουμε γιατί δεν πιστεύουμε στον Θεό, πρέπει να αναλύσουμε κάποιο από τα υπόλοιπά μας επιχειρήματα. Αυτό απλά δεν ισχύει...

MEANING OF CARPE DIEM

2009-09-14T17:57:00.000+03:00

Για όσους έχουν λατρέψει το "Dead Poets Society" (ρίξτε μια ματιά, η ταινία σκίζει! http://www.youtube.com/watch?v=Ppqb0t_B0KY ) όπως εγώ, η φράση "carpe diem" είναι ήδη γνωστή.

Carpe Diem λοιπόν,είναι μια φράση ενός λατινικού ποιήματος του Horace, το "Ωδές", ή στα Λατινικά "Carmina". Σημαίνει "άδραξε τη μέρα". Ολόκληρη η φράση είναι "carpe diem quam minimum credula postero", δηλαδή "άδραξε τη μέρα και μην εμπειστεύεσαι το μέλλον". Το ποίημα του Thoreau πιο πάνω εκφράζει τέλεια το νόημα της φράσης αυτή. Πρέπει να ζούμε συναρπαστικά, να ρουφήξουμε το μεδούλι της ζωής, κι όχι να πεθάνουμε για να ανακαλύψουμε πως δε ζήσαμε. Όλοι μας θα πεθάνουμε μια μέρα, δεν έχει νόημα να το σκεφτόμαστε. Αυτό που έχει νόημα είναι να περνάμε όσο καλύτερα γίνεται σήμερα. Για αυτό:

Tu ne quaesieris, scire nefas, quem mihi, quem tibi
finem di dederint, Leuconoe, nec Babylonios
temptaris numeros. ut melius, quidquid erit, pati.
seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam,
quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare
Tyrrhenum: sapias, vina liques et spatio brevi
spem longam reseces. dum loquimur, fugerit invida
aetas: carpe diem quam minimum credula postero.

Σε αγγλική μετάφραση:

Don't ask (it's forbidden to know) what final fate the gods have
what end the gods will give me or you, Leuconoe. Don't play with Babylonian
fortune-telling either. It is better to endure whatever will be.
Whether Jupiter has allotted to you many more winters or this final one
which even now wears out the Tyrrhenian sea on the rocks placed opposite
— be smart, drink your wine. Scale back your long hopes
to a short period. While we speak, envious time will have {already} fled
Seize the day and place no trust in tomorrow.

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΡΕ ΛΑΚΗ!

2009-09-14T13:28:00.000+03:00

Είμαι Λαζοπουλικιά μέχρι το κόκαλο! Τελείωσε! Το Αλ Τσαντίρι Νιουζ είναι η καλύτερη ελληνική εκπομπη. (Μαζί με τους 10 Μικρούς Μήτσους φυσικά.)
Σατιρικός, καυστικός, πανέξυπνος, ο Λάκης Λαζόπουλος είναι ο καλύτερος σεναριογράφος-παρουσιαστής της χώρας. Είναι και ικανός ηθοποιός. Τον έχω δει από κοντά στον "Βιοπαλεστή στη Στέγη" και πήρα κι αυτόγραφο! Ακόμα και στίχους έχει γράψει, σε τραγούδια του Μικρούτσικου. (Του Θάνου καλέ, τι νομίζατε;)
Αυτό ήταν ένα διόλου αντικειμενικό post. Απλώς ήθελα να εκφράσω το θαυμασμό μου για έναν σεναριογράφο-παρουσιαστή-ηθοποιό-στιχουργό του βεληνεκούς του.
Ιδού κι ένα cartoonάκι από τον dr.seeng:

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ!

2009-09-13T22:54:00.000+03:00

Υπάρχουν κάποια πράγματα παρμένα από άλλα blog, κι επειδή δε μου αρέσει η κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων και δε θέλω να απορείτε τι είναι δικό μου και τι όχι, θέλω να τα δηλώσω:
1. Το "Γουστάρουμε που είμαστε Έλληνες γιατί:" μου το έστειλαν με e-mail. Δυστυχώς δε γνωρίζω από που προέρχεται, όποιος όμως ξέρει, ας το δηλώσει.
2. Το "Μοντέρνοι Άγιοι" είναι απ' το blog http://kazani.gr/ , ένα κυριολεκτικό "καζάνι" αστείων κι αξιοπερίεργων.
3. Το cartoon στο τέλος του "Εκλογές και Δούλεμα" είναι από τον πανέξυπνο Ασημώνη, στο http://asimonis.wordpress.com/ .
4. Φυσικά, οι ατάκες στο "Ο Κυνισμός με άλλα... Μάτια", είναι διασήμων πλην έξυπνων ανθρώπων.
5. Τέλος, το "Θεσσαλονίκη-Αθήνα" είναι παρμένο από τον καυστικό dr.Seeng. http://drseeng.blogspot.com/ . Ένα σατιρικό blog, το οποίο συγκρίνεται μόνο με το τρωκτικό, http://troktiko.blogspot.com/ .
Ο πόλεμος ενάντια και στα δύο blog είναι απαράδεκτος. Η google πήγε να κλείσει το blog του doctor, (λεπτομέριες εδώ: http://drseeng.blogspot.com/2009/01/blog-post_6169.html ) και υπάρχει προ'ι'δοποίηση για απρεπές περιεγχόμενο. Παλιά μάλιστα υπήρχαν 5!
Το τρίο Γιώργος Κουρής, Νίκος Χατζηνικολάου και Μάκης Τριανταφιλόπουλος δήλωσαν ότι θα κλείσουν το Τρωκτικό! Λεπτομέριες εδώ: http://drseeng.blogspot.com/2009/01/doctor.html
Δηλαδή, τι έγινε; Χούντα έχουμε; Αφήστε που αυτά τα blog απλώς σατιρίζουν και κρίνουν. Δε δυσφημούν κανέναν!

Μπήτε και δείτε!

http://www.youtube.com/watch?v=qGkRfqhhkcs&eurl=http%3A%2F%2Fdrseeng.blogspot.com%2F2009%2F05%2Fblog-post_12.html%3Fzx%3D753ee3161947b9ad&feature=player_embedded

ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ...

2009-09-13T13:52:00.000+03:00

Αρχίσαν τα σχολεία...
Μετά από ένα super duper καλοκαίρι με την παρέα μου (Χρυσάνθεμο, Έφη, Άρη, Σίλεια και όλη η υπόλοιπη καλοκαιρινή παρέα: THANKS!!!), πρέπει να επιστρέψω σε μια "φυλακή", φτιαγμένη από σχολικά βιβλία, στυλό, μολύβια, σβηστικό, διαβήτες, μυρογνωμόνια, χάρακες.
Εντάξει, ίσως υπερβάλλω λίγο. Αλλά, όπως κάθε φυσιολογικό παιδι, θα έδινα τα πάντα για άλλον ένα μήνα σαν τους προ'ι'γούμενους. Και μην τα διαβάζουν αυτά αυτοί που με ξέρουν και λένε: "Άσε ρε που δε σ' αρέσει εσένα το σχολείο". Το ότι γνωρίζω την αξία του (άσχετα με τα χάλια του εκπαιδευτικού μας συστήματος), προσπαθώ και τα καταφέρνω καλά, δε συμαίνει ότι μου αρέσει κι όλας!

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ (PART 1)

2009-09-13T01:31:00.000+03:00

(Αληθινή ιστορία)

Αυτή είναι μια γιορτινή ιστορία. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, είχα βγει στους δρόμους με τη φίλη μου τη Μαρία. Κόσμος, γέλια, φωνές, δώρα γλυκά... Μόνο το χιόνι έλειπε, ώστε να μπορείς να πεις ότι ήταν ένα ολοκληρωμένο πρωτοχρονιάτικο τοπίο.
Ανεβήκαμε στο γεμάτο, διπλό αστικό λεωφορείο για να επισκεφτούμε τη νονά της Μαρίας. Προσπαθούσαμε να βρούμε θέσεις, ώσπου φτάσαμε πίσω. Εκεί κειτόταν σε εμβρυ'ι'κή στάση ένας άνδρας.
-Κύριε, είστε καλά; ρώτησα σκύβοντας προς το μέρος του.
-Άφησέ τον παιδί μου. Μην τον πλησιάζεις. μου είπε μια ηλικιωμένη κυρία.
-Μα τι του συνέβη;
-Φαίνεται πώς πήρε πολλά ναρκωτικά. Απάντησε ένας εξίσου ηλικιωμένος κύριος.
-Κι αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να τον βοηθήσουμε;
Δεν μου απάντησαν, μόνο καθόντουσαν αμίλητοι.
Απλώς μην τον πλησιάζεις. ακούστηκε μία άλλη φωνή.
Η αδιαφορία τους με εξόργιζε και με τρομοκρατούσε ταυτόχρονα. Μήπως δεν έπρεπε να κάνω τίποτα; Μήπως όλοι είμαστε έτσι; Καταδικασμένοι να νιώθουμε αδιάφοροι για τον πόνο γύρω μας, ισοβίως;
Όχι! Δεν μπορούσα να κάτσω με σταυρωμένα τα χέρια. Έπρεπε να αντιδράσω! Έπρεπε να τον βοηθήσω!
Έσκυψα και τον ανασήκωσα, ώστε να μην τον χτυπήσει η πόρτα όταν θα άνοιγε. Έπειτα, με τη βοήθεια ενός απ' τους ελάχιστους ευσυνείδητους ανθρώπους τριγύρω, τον κάθισα σε δύο θέσεις. Τέλος, μετά από πολλή προσπάθεια, πήγα μπροστά και ζήτησα από τον οδηγό να καλέσει ένα ασθενοφόρο.

ΚΥΝΙΣΜΟΣ VS ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ

2009-09-12T11:07:00.000+03:00

Πολλοί θεωρούν τον κυνισμό το ακριβώς αντίθετο του ιδεαλισμού. Όμως ισχύει κάτι τέτοιο, ή είναι μία έχθρα το ίδιο ανόητη μ' αυτήν του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας; Δε γίνεται κάποιος να είναι κυνικός και ιδεαλιστής ταυτόχρονα;

"What is a cynic? A man who knows the price of everything and the value of nothing.". όπως είπε κι ο Oscar Wilde. Γίνεται άραγε ο ιδεαλιστής να γνωρίζει το τίμημα των πάντων και την αξία του τίποτα; Η απάντηση είναι ναι, και το λέω ως ζωντανό παράδειγμα αυτής της πάστας των ανθρώπων. Είμαι αρκετά κυνική ώστε να ξέρω ότι δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, κι αρκετά ιδεαλίστρια ώστε να προσπαθώ να κάνω "κάτι". Δε θα σωθεί το περιβάλλον έτσι, κι όμως ανακυκλώνω. Δε θα απαληφθεί η φτώχια στον πλανήτη, κι όμως, τους ζητιάνους στο δρόμο τους βοηθάω, αγοράζω προ'ι'όντα UNISEF, κάνω τέλος πάντων ότι μου επιτρέπει η παιδική μου ηλικία. Ο πραγματικά γεναίος δεν είναι ούτε ο κυνιστής, ούτε ο ιδεαλιστής. Ο πραγματικά γενναίος είναι ο κυνικός ιδεαλιστής, αυτός που ξέρει ότι δεν μπορεί να πετύχει, κι όμως προσπαθεί. Αν πιο πολλοί σκέφτονταν έτσι, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Αλλά βέβαια, ως κυνικό άτομο, γνωρίζω ότι κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Παρ' όλα αυτά, προσπαθώ, και κάνω κι άλλα άτομα να προσπαθούν. Αυτό είναι γενναιότητα για μένα...

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΜΑ

2009-09-11T19:52:00.000+03:00

Έρχονται κι οι εκλογές... Προσωπικά, μένω παγερώς αδιάφορη. Θεωρώ ότι όλοι έχουν δικαίωμα στο να λενε τη γνώμη τους, ακόμη κι αν διαφωνούμε μ' αυτήν. Από αυτές τις αντίθετες γνώμες, πρέπει να παίρνουμε ό,τι μπορούμε. Αυτός είναι ο γενικός κανόνας. Σ' αυτήν την περίπτωση όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.Είμαι τόσο απόλυτη, όσο και για το ότι 1+1=2. Πιστεύω ακράδαντα ότι όποιος πιστεύει πως με τις εκλογές θα αλλάξει κάτι (τουλάχιστον θετικά) είναι μεγάλο ΚΟΡΟ'Ι'ΔΟ!
Υποσχέσεις, υποσχέσεις, υποσχέσεις... Πότε ήταν η τελευταία φορά που πραγματοποιήθηκε οποιαδήποτε απ' αυτές;... Ακριβώς! Όποιος κι αν βγει, το ίδιο.
Το θέμα δεν είναι ότι κλέβουν. Είμαι σίγουρη ότι σε όλα τα κράτη κλέβουν. Το θέμα είναι ότι και κλέβουν και δεν παράγουν έργο. Χάνουν την αίσθηση του ορίου. Δεν μιλάω για τους πρωθυπουργούς, γιατί κατά τη γνώμη μου πρωθυπουργός δε γίνεσαι για να κλέψεις. Αυτοί είναι απλώς ανίκανοι. Μιλάω για τους τριγύρω. Τους υπουργούς, τους βουλευτές, τους γραμματείς. Αυτούς που σπαταλούν περισσότερη ώρα στο να μας καταληστεύουν απ' ότι στο να ασχολούνται με τη δουλειά τους και δεν τιμωρούνται ούτε στο ελάχιστο. Αυτοί είναι οι πραγματική πληγή της χώρας μας.
Μιλάνε για τον Ανδρέα Παπανδρέου και το πάθος του για τις νεότερες γυναίκες. Κι όμως, αυτός ήταν ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της σύγχρονης Ελλάδος. Τι με νοιάζει τι γύνεται στο κρεβάτι του καθενός; Δεν πα' να πήγαινε και με νεότερους άνδρες; Αν η πατρίδα προχώρησε μπροστα χάρη σ' εκείνον, με για του με χαρά του. Τι δηλαδή, καλύτερος είναι ο τωρινός Παπανδρέου, ο Γιωργάκης, με τη μπουγάτσα στο κεφάλι;
Αν σας έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι υποστηρίζω ένα απ' τα μικρότερα κόμματα, κακώς. Το ΚΚΕ που αρνείται τον έλεγχο στις δωρεές του "για να μην κινδυνεύσει η δουλειά του μικροεργαζομένου" έχει καταλήξει σαν τα δύο μεάλα κόμματα. Για να μην σχολιάσω το α κ ρ ο δ ε ξ ι ό ΛΑΟΣ του οποίου το 7,14/100 των ευρωεκλογών με ενόχλησε πολύ. Βλέπετε, ο κόσμος ζητάει θέσεις, κι αυτός είναι ο λόγος που δε ψήφισε ούτε ΣΥΡΙΖΑ ούτε ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ. Κατά βάση διαφωνώ με τις θέσεις του ΛΑΟΣ, όμως καλύτερα οπισθοδρομικές θέσεις, παρά έλειψη θέσεων. Γιατί, όπως είπε κι ο Λαζόπουλος, η γριά βλέπει το πράσινο και περνάει, το κόκκινο και σταματάει. Με το κλιτρινο που αναβοσβήνει όμως περνάει και την πατάει αυτοκίνητο.
Η μία γιαγιά μου ψηφίζει φανατικά ΝΔ. Η άλλη είναι κουμουνίστρια εκ πεπειθήσεως. Ο νονός μου (ο οποίος είναι πολύ κοντά μας, έχει βαφτίσει και τον αδερφό μου και πάντρεψε τους γονείς μου) πάλι, κατεβαίνει βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, στην Αλεξανδρούπολη. Έχω ακούσει κάθε γνώμη και κατέληξα πως όλα είναι σκουπίδια. Όλοι μας δουλεύουν κανονικά.
Στις ευρωεκλογές, η μαμά μου ψήφισε κάτι που έβλεπε για πρώτη φορά. "Λευκό Έγκυρο" Αργότερα ρωτήσαμε τον νονό μου για αυτό. Ένα κίνημα που ξεκίνησε από τη Σκανδιναβία. Το νόημά του είναι ότι οι έδρες που κληρώνονται, μένουν κενές. Καλό μύνημα, ε; Τους δίνει να καταλάβουν ότι δεν είναι "βιδωμένοι στα έδρανα". Σας άρεσε; Σ' αυτούς πάντως όχι. Αργότερα ο μπαμπάς μου πήγε να ψηφίσει σ' ένα χωριό κοντά στη Θεσσαλονίκη, την Αξιούπολη. Δεν υπήρχε τέτοιο ψηφοδέλτιο. Ρώτησε, και του είπαν ότι δεν τους στείλανε.Ο νοών νοείτω...

Και τώρα ένα αστειάκι, γιατί το παρακάναμε μ' αυτά τα σοβαρά...

ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΑΓΙΟΙ

2009-09-11T19:37:00.000+03:00

Ο ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΜΕ... ΑΛΛΑ ΜΑΤΙΑ!

2009-09-11T19:32:00.000+03:00

*What is a cynic? A man who knows the price of everything and the value of nothing.
Oscar Wilde (1854 - 1900), Lady Windermere's Fan, 1892, Act III
* Idealism is what precedes experience; cynicism is what follows.
David T. Wolf (1943 - )
* The power of accurate observation is commonly called cynicism by those who have not got it.
George Bernard Shaw (1856-1950)
* A cynic is a man who, when he smells flowers, looks around for a coffin.
H. L. Mencken (1880-1956)
* My pessimism extends to the point of even suspecting the sincerity of the pessimists.
Jean Rostand (1894 - 1977), Journal of a Character, 1931
* Cynicism is an unpleasant way of saying the truth.
Lillian Hellman (1905 - 1984), The Little Foxes, 1939
* No matter how cynical you get, it is impossible to keep up.
Lily Tomlin (1939 - )
* Cynics regarded everybody as equally corrupt... Idealists regarded everybody as equally corrupt, except themselves.
Robert Anton Wilson (1932-2007)
* A cynic is not merely one who reads bitter lessons from the past, he is one who is prematurely disappointed in the future.
Sidney J. Harris (1917-1986)

ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΙ:

2009-09-11T19:11:00.000+03:00

-ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΘΑΛΑΣΣΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΙΕΙΣ ΣΤΟ ΠΟΤΗΡΙ...
-ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙ ΤΟ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΙ ΟΧΙ ΦΕΤΕΣ...
-ΓΙΑΤΙ "ΚΑΜΑΚΙ" ΚΑΙ "ΣΟΥΒΛΑΚΙ" ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ...
-ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΩΙ...
-ΓΙΑΤΙ "ΛΟΥΛΟΥΔΟΠΟΛΕΜΟΣ" ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΠΙΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΑΚΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΙΝΕΙ...
-ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΛΟΙ ΒΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΕΚΕΙ...
-ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ "ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ"...
-ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΜΕ...
-ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΞΟΔΕΥΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΟΥΜΕ...
-ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΚΑΙ ΚΟΡΝΑΡΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΒΕΝΖΙΝΗ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΑΣ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΕΠΙΣΚΕΨΗ "ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΧΕΡΙΑ"...
-ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΕ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΞΕΝΟ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ "ΚΑΨΟΥΡΑ"...
-ΓΙΑΤΙ ΒΡΑΖΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ...
-ΓΙΑΤΙ ΔΕ "ΜΑΣΑΜΕ" ΑΠΟ 400 ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΝΑΜΕ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟ...
-ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΔΕΝ ΕΒΡΙΣΚΑΝ ΛΕΞΕΙΣ ΕΚΛΕΒΑΝ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ...
-ΓΙΑΤΙ Η ΛΕΞΗ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΑΛΛΗ ΓΛΩΣΣΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΨΥΧΙΑΤΡΟ...
-ΓΙΑΤΙ Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ, Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΚΙ Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΦΤΙΑΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΟΙΜΟΝΤΟΥΣΑΝ ΣΤΑ ΔΕΝΤΡΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΣΑΝ ΗΡΩΕΣ ΑΛΛΑ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΒΑΖΟΥΜΕ ΚΕΤΣΑΠ ΣΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΜΑΣ, ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΑ ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ...
-ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΚΙΝΗΤΟ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ, ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΑΘΕ 3 ΧΡΟΝΙΑ Κ ΕΡΩΤΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΚΑΘΕ ΤΡΕΙΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟ...
-ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΟΣΟ ΕΜΕΙΣ...
-ΓΙΑΤΙ Η ΤΡΕΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΕΙ ΜΕ ΧΙΛΙΑ...ΓΙ'ΑΥΤΟ ΟΛΟΙ ΤΡΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ...
- ΓΙΑΤΙ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕ ΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ...
-ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΛΙΑΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΡΟΣΙΣΤΟΥΜΕ, ΕΧΟΥΜΕ ΑΜΜΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ.ΔΕΝ ΞΕΧΥΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΓΡΑΣΙΔΙΑ ΟΥΤΕ ΒΟΥΤΑΜΕ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΙΒΑΝΙΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ ΔΙΑΙΤΑ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ...
-ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΛΥΣΗ-ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΠΛΑΓΙΑ-ΓΙΑ ΟΛΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΕΙΣ ΚΙ ΟΜΩΣ ΖΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ...
-ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑΜΕ ΜΑΓΚΕΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ, Ο ΞΕΝΟΣ ΤΟ ΕΧΕΙ ΣΚΟΠΟ ΖΩΗΣ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΑΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΥΠΝΟ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΤΕΣ ΑΛΛΑ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΝΟΥΜΕ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΩΝΤΑΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΓΙΑ ΚΑΦΕΔΑΚΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΜΕ ΝΑ ΠΙΝΟΥΜΕ ΟΥΖΟ ΜΕΧΡΙ ΠΡΩΙΑΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΓΕΛΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΝΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΜΟΛΙΣ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΑ 18 ΜΑΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΕΔΩ...
-ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΙΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΜΙΑ ΦΛΟΓΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...
-ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΜΕ ΠΕΔΙΛΑ, ΔΕΝ ΤΑ ΦΟΡΑΜΕ ΜΕ ΚΑΛΤΣΕΣ...
-ΓΙΑΤΙ ΠΛΗΡΩΝΟΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΕΦΤΑ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΤΣΙΓΑΡΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΝΑ ΤΑ ΤΡΩΜΕ ΠΑΝΤΑ ΦΡΕΣΚΑ...
-ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 'Η ΘΑΝΑΤΟΣ" ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ...
-ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΛΑ ΤΙΣ ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ...ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΙ ΜΙΛΟΥΝ ΚΑΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
-ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΩΝ ΑΚΡΩΝ...
-ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΣΟΥΒΛΑΤΖΗΣ ΡΩΤΑΕΙ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ:"ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΒΑΛΩ ΜΕΣΑ ΚΟΠΕΛΙΑ", ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ "ΑΠ'ΟΛΑ ΒΑΛΕ ΜΟΥ" ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΚΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ!!!...

!!!...ΓΙ'ΑΥΤΟ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ...!!!

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΑΘΗΝΑ

2009-09-11T17:59:00.000+03:00

WELCOME

2009-09-11T17:55:00.000+03:00

Hi guys! Καλώς σας βρήκα. Τώρα, αν κι εσείς έχετε την ίδια άποψη... Αυτό θα δείξει!
Είμαι μια θεότρελη έφηβη μεσα στην τρέλα μου κι αυτό είναι το τρελοκομείο μου. Μόνο που εδώ δε θεραπεύω τρελούς, τους... δημιουργώ!
Τρέμετε, γιατί μόλις άρχισα!